I CNP 86/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 86/07

POSTANOWIENIE

Dnia 29 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi T.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], wydanego

w sprawie w postępowaniu upadłościowym B. Przedsiębiorstwo Państwowe

w likwidacji

przy uczestnictwie Skarbu Państwa -Ministra Skarbu Państwa

w przedmiocie wynagrodzenia syndyka T.K.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2007 r.,

odrzuca skargę; zasądza od syndyka T.K. na rzecz Skarbu

Państwa - Ministra Skarbu Państwa kwotę 5400 (pięć tysięcy

czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem

skargi.

Uzasadnienie

Skarżący – T.K. – Syndyk Masy Upadłości „B.” (w likwidacji) złożył skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w W. z

dnia 4 kwietnia 2007 r. W postanowieniu tym oddalono zażalenie skarżącego –

T.K., wniesione od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 17 stycznia 2007 r. W

tym ostatnim postanowieniu przyznano T.K. (Syndykowi) wynagrodzenie w

wysokości 552.986,56 zł (powiększona o podatek VAT) na podstawie art. 123 § 5 1

prawa upadłościowego z 1934 r. (treść postanowienia – zał. Nr 10 do skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem; k. 38 akt).

W skardze przytoczono przepisy prawa, które – zdaniem skarżącego –

naruszało zaskarżone postanowienie, wykazywano, że naruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Według

skarżącego, wydanie zaskarżonego postanowienia wyrządziło mu znaczną szkodę

z racji istotnego zmniejszenia należnego wynagrodzenia. Sformułowany został

także

wniosek

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

kwestionowanego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powstaje przede wszystkim kwestia dopuszczalności umorzenia skargi

przewidzianej w art. 4241 § 1 k.p.c. od postanowienia Sądu drugiej instancji,

w którym oddalone zostało zażalenie syndyka, wniesione od postanowienia Sądu

pierwszej

instancji

w

przedmiocie

przyznania

syndykowi

ostatecznego

wynagrodzenia za pełnione czynności na podstawie art. 123 § 5 1 prawa

upadłościowego z 1934 r. (Dz.U. z 1991 r., nr 118 ze zm.). Chodzi mianowicie o to,

czy takie postanowienie można zaliczyć do ogólnej kategorii postanowień

„kończących postępowanie w sprawie” w rozumieniu art. 424 1 § 1 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyraźnie zmierza się do wąskiego ujmowania

wspomnianej kategorii orzeczeń. Sama cecha prawomocności orzeczenia nie

oznacza jeszcze tego, że stanowi ono rozstrzygnięcie „kończące postępowanie

w sprawie” w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Chodzi tu bowiem nie o każde

orzeczenie, które kończy określone postępowanie, lecz tylko takie orzeczenie,

którego uprawomocnienie się zamyka drogę prowadzącą do rozstrzygnięcia

spornej kwestii, tj. istoty i całości kwestii spornej poddanej pod osąd. Nie jest zatem

orzeczeniem „kończącym postępowanie w sprawie” rozstrzygnięcie zamykające

jedynie fragment postępowania obejmujący zagadnienie incydentalne (tak np.

ostatnio w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca

2006 r., IV CNP 48/06, OSP 2007, z. 11, poz. 126, s. 781; uzasadnienie

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 września

2007 r., II CNP 133/07,

nieopubl.). Niewątpliwie incydentalny charakter postanowienia Sądu, wydanego na

podstawie art. 123 § 51 prawa upadłościowego z 1934 r., pozwala stwierdzić, że nie

należy ono na pewno do kategorii orzeczeń określonych w art. 4241 § 1 k.p.c.

Postanowienie

Sądu

w

przedmiocie

przyznania

syndykowi

ostatecznego

wynagrodzenia (art. 123 § 2 prawa upadłościowego z 1934 r.) nie kończyło

postępowania upadłościowego jako całości, ani nawet jego zasadniczych etapów.

Trafnie zauważano w odpowiedzi na skargę, że

postanowienie Sądu drugiej

isntanacji, dotyczące ostatecznego wynagrodzenia syndyka, wprawdzie kończy

postępowanie w tej materii, jednak z punktu widzenia całości postępowania

upadłościowego stanowi jedynie postanowienie uboczne, nierozstrzygające co do

istoty sprawy.

Sąd Najwyższy wypowiadał się już w zakresie określenia prawnego

charakteru orzeczeń zapadających w toku postępowania upadłościowego z punktu

widzenia dopuszczalności objęcia ich skargą przewidzianą w art. 424 1 § 1 k.p.c.

Do kategorii orzeczeń „kończących postępowanie w sprawie” w rozumieniu tego

przepisu

nie

zaliczono,

np.

postanowienia

oddalającego

zażalenie

na

postanowienie o ogłoszeniu upadłości (postanowienie z dnia 19 stycznia 2006 r.,

II CNP 38/05 OSNC 2006, z. 10, poz. 171), postanowienia sądu oddalającego

zażalenie na postanowienie sędziego komisarza rozstrzygającego w przedmiocie

wyłączenia składników z masy upadłości (postanowienie z dnia 25 stycznia 2006 r.,

V CNP 82/05, nieopubl.), postanowienia wydanego w sprawie sprzeciwu od listy

wierzytelności ustalonej postanowieniem sędziego – komisarza (postanowienie

z dnia 19 stycznia 2007 r., III CNP 63/06, nieopubl.).

Skoro nie przysługuje skarga przewidziana w art. 424 1 § 1 k.p.c.

od postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie

w przedmiocie przyznania Syndykowi ostatecznego wynagrodzenia (art. 123 § 15 1

prawa upadłościowego z 1934 r.), skargę Syndyka należało odrzucić jako

niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono

stosownie do art. 98 k.p.c. art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. 1 §§ 6, 13 ust. 5

rozporządzenie MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie (..) (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).