I CNP 86/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 86/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi J. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 21 grudnia 2005 r.,

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko D. Z.

o ochronę własności i odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. Sąd Rejonowy uchylił w całości wyrok

zaoczny wydany przez ten Sąd dnia 13 czerwca 2003 r. i oddalił powództwo.

W związku ze wskazanym wyrokiem Sądu Rejonowego powód wniósł

o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Przymus

jest

adwokacko-radcowski

wyłączony

jedynie

w

postępowaniu

o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy

prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych,

a

także gdy stroną,

jej organem

lub

jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu

Państwa (art. 871 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym

postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również

w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została

osobiście przez powoda, a zatem bez zachowania przymusu adwokackoradcowskiego.

Z

tego

względu

niedopuszczalną (art. 424 § 1 k.p.c.).

jz

Sąd

Najwyższy

odrzucił

skargę

jako