I CNP 83/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 83/10

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi "Z. J." Sp. z o.o. w upadłości w W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 3 lutego 2010 r.,

wydanego w sprawie z wniosku Banku Gospodarstwa Krajowego w W.

przy uczestnictwie "Z. J." Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej

w W.

w przedmiocie dokonania z urzędu zmian na liście wierzytelności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 stycznia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Z dniem 25 września 2010 r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca

2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) zmienił się stan prawny co do

dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia. Według art. 4241 k.p.c. w nowym brzmieniu, można żądać stwierdzenia

niezgodności z prawem jedynie prawomocnego wyroku kończącego postępowanie

w sprawie. Co to orzeczeń wydawanych w trybie nieprocesowym, to zgodnie z art.

5192 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje jedynie od

postanowień co do istoty sprawy.

Jeżeli chodzi o inne prawomocne orzeczenia

– na które skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje – odszkodowania z tytułu

szkody wyrządzonej przez wydanie takiego orzeczenia można, w myśl art. 424 1b

k.p.c., domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia

z prawem w postępowaniu ze skargi rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy.

W wymienionej wyżej ustawie nowelizującej Kodeks postępowania cywilnego

brak przepisu nakazującego stosowanie dotychczasowych przepisów do skarg

wniesionych przed zmianą stanu prawnego. W związku z takim sposobem

dokonania nowelizacji przyjąć należy, że skarga „Z. J.” Sp. z o. o. w upadłości z

siedzibą

w

W. o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 3 lutego 2010 r., w przedmiocie

rozpoznania zażalenia na postanowienie sędziego komisarza o dokonaniu z urzędu

zmian na liście wierzytelności, stała się niedopuszczalna. Tym samym, stosownie

do art. 4248 §1 k.p.c., skarga ta jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (tak

właśnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 października 2010 r., I CNP

19/10, niepubl.).