I CNP 8/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 8/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie ze skargi E. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P.

z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. akt IV Ca (…), wydanego w sprawie

z powództwa J. M. i R. S.

przeciwko M. A. J. i W. J.

o wydanie nieruchomości,

w przedmiocie wytyku judykacyjnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 sierpnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pani E. Z. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 lutego 2004 r., w którym na podstawie

art. 40 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych wobec stwierdzenia oczywistej

obrazy przepisów przy rozpoznaniu sprawy, wytknięto Sądowi Rejonowemu w

Ciechanowie uchybienie w postaci naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. poprzez wydanie

wyroku w stosunku do osoby, która w chwili wyrokowania nie była stroną procesu,

wobec jej wcześniejszego zwolnienia od udziału w sprawie na podstawie art. 194 § 2

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest

środkiem odwoławczym, ale specjalnym procesowym środkiem prawnym.

Skarżąca upatruje szkody w tym, że zaskarżone orzeczenie pozbawiło ją opinii

sędziego kompetentnego, która jest warunkiem sine qua non awansu do sądu wyższego

szczebla i uzyskania wyższego uposażenia.

Nie wydaje się, aby w takim przypadku w ogóle można mówić o szkodzie.

Wynagrodzenia sędziów wszystkich szczebli powinny być adekwatne do wykładanego

wysiłku i ponoszonej odpowiedzialności. Trudno byłoby zgodzić się z tezą, że sędzia

sądu rejonowego ponosi szkodę przez to, że pozostając na swoim stanowisku

służbowym nie jest sędzią sądu okręgowego i nie otrzymuje wynagrodzenia w

wysokości przysługującej takiemu sędziemu.

Abstrahując nawet od powyższej kwestii, zauważyć trzeba brak adekwatnego

związku

przyczynowego

pomiędzy

wydaniem

zaskarżonego

postanowienia,

a

nieawansowaniem przez skarżącą do sądu wyższego szczebla. Awans sędziego na

stanowisko sędziowskie w sądzie wyższego szczebla nie jest awansem automatycznym.

Jest wynikiem postępowania konkursowego. Krajowa Rada Sądownictwa, podejmując

uchwałę o przedstawieniu bądź nieprzedstawieniu Prezydentowi RP kandydatury na

stanowisko sędziowskie nie jest związana wytykiem judykacyjnym udzielonym kandydatowi.

Krajowa Rada Sądownictwa ma autonomię w ocenie kompetencji kandydata, może więc

przedstawić z wnioskiem o powołanie kandydata, któremu sąd wyższej instancji wytknął

uchybienie, a także może nie przedstawić kandydata mimo braku wytyków.

W konkretnej sprawie, jeżeli skarżąca nie została przedstawiona przez Krajową

Radę Sądownictwa z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego sądu

okręgowego, to nie mogło to być skutkiem wydania zaskarżonego orzeczenia, ale

skutkiem tego, że nie potrafiła przekonać Rady, że jest najlepsza z kandydatów

ubiegających się o stanowisko.

Wobec braku przesłanki szkody skargę należało odrzucić na podstawie art. 4248

§ 1 k.p.c.