I CNP 79/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 79/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie skargi P. Spółki z o.o. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 13 maja 2010 r., wydanego w sprawie

z wniosku B. C. P. Spółki z o.o. w U.

przy uczestnictwie P. Spółki z o.o. w W. o egzekucję świadczenia niepieniężnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 13 maja 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie dłużnika

P. Sp. z.o.o. w W. od postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego na

podstawie art. 1050 § 3 k.p.c. na wniosek wierzyciela B. C. P. Sp. z.o.o. w U.

nakładającego na prezesa zarządu dłużnika grzywnę za niewykonanie w

zakreślonym przez Sąd uprzednio terminie wyroku sądowego nakazującego

zamieszczenie ogłoszenia prasowego usuwającego skutki naruszenia dóbr

osobistych wierzyciela.

W dniu 2 września 2010 r. dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła wżycie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy- Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która zmieniła między innymi

przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z art. 424 1, art. 5192,

art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c. w nowym brzmieniu, skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje

obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących

postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących

postępowanie w sprawie wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu

nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń

sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności

wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem

polubownym za granicą.

W ustawie nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów

międzyczasowych, co oznacza, że zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania

przepisów procesowych (porównaj uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r. III CZP 49/00,

OSNC 2001/4/53), od dnia wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienione we wskazanych wyżej

przepisach jest niedopuszczalna.

Niedopuszczalna jest zatem obecnie, wniesiona przez dłużnika skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu drugiej

instancji oddalającego zażalenie dłużnika na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej

instancji wydane na wniosek wierzyciela na podstawie art. 1050 § 3 k.p.c., którą to

okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę przy orzekaniu, zgodnie z art. 316

§ 1 zd. 1 w zw. z art. 361, art. 42412, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

Z tych względów skarga została odrzucona na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

jako niedopuszczalna.