I CNP 78/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 78/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie skargi P. Spółki z o.o. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 19 października 2009 r. wydanego

w sprawie z wniosku B. C. P. Spółki z o.o. w U.

przy uczestnictwie P. Spółki z o.o. w W.

o egzekucję sądową,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 19 października 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

dłużnika P. Sp. z.o.o. w W. od postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego

na podstawie art. 1050 § 1 k.p.c., wyznaczającego dłużnikowi siedmiodniowy

termin pod rygorem ukarania grzywną, na wykonanie określonego bliżej w

postanowieniu

wyroku

sądowego

nakazującego

dłużnikowi

zamieszczenie

ogłoszenia prasowego usuwającego skutki naruszenia dóbr osobistych wierzyciela:

B. C. P. Sp. z.o.o. w U.

Od powyższego orzeczenia dłużnik wniósł w dniu 2 września 2010 r. skargę

o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która zmieniła między innymi

przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z art. 424 1, art. 5192,

art. 11481 § 3, art. 11511 §3 i art. 1215 § 3 k.p.c. w nowym brzmieniu, skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje

obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących

postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących

postępowanie w sprawie wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu

nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń

sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności

wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem

polubownym za granicą.

W ustawie nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów

międzyczasowych, co oznacza, zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania

przepisów procesowych (porównaj uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r. III CZP 49/00,

OSNC 2001/4/53), że od dnia wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienione we wskazanych wyżej

przepisach jest niedopuszczalna.

Niedopuszczalna jest zatem obecnie, wniesiona przez dłużnika skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu drugiej

instancji oddalającego zażalenie dłużnika na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej

instancji wydane na wniosek wierzyciela na podstawie art. 1050 § 1 k.p.c., którą to

okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę przy orzekaniu, zgodnie z art. 316

§ 1 zd. 1 w zw. z art. 361, art. 42412, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę jako niedopuszczalną.