I CNP 67/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 67/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi G.M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych postanowień

Sądu Rejonowego w W.

z dnia 2 października 2006 r., sygn. akt [...],

i Sądu Okręgowego w W.

z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

oraz wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa G.M.

przeciwko T. S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 listopada 2009 r.,

1)

2)

odrzuca skargę w odniesieniu do zaskarżenia

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 2

października 2006 r. oraz wyroku tegoż Sądu z 5 lipca

2006 r.;

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w części

dotyczącej postanowienia Sądu Okręgowego w W. z

16 stycznia 2007 r.

Uzasadnienie

Powód G.M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem trzech

orzeczeń:

-

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 2.10.2006 r., którym odrzucono

jego apelację,

-

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 16.01.2007 r., którym oddalono

zażalenie na wyżej wskazane postanowienie Sądu Rejonowego oraz

-

wyroku Sądu Rejonowego w W. z 5 07.2006 r., od którego apelacja została

odrzucona wskazanym postanowieniem Sądu Rejonowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4246

§ 1 k.p.c.,

skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone

orzeczenie,

w

terminie

dwóch

lat

od

dnia

jego

uprawomocnienia

się.

Wskazane wyżej dwa orzeczenia Sądu Rejonowego W. (postanowienie z 2.

października 2006 r. i wyrok z 5 lipca 2006 r.) zostały zaskarżone po upływie

dwuletniego terminu od ich prawomocności. W tej sytuacji obie te skargi, jako

wniesione po upływie terminu, podlegały odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Co się natomiast tyczy skargi od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z

dnia 16 stycznia 2007 r., to należy podkreślić, że zgodnie z art. 424 9 k.p.c., Sąd

Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście

bezzasadna. W niniejszej sprawie skarżący wskazuje, że szkoda jaką poniósł

wiązała się z utratą możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd

drugiej instancji i koniecznością zapłaty na rzecz pozwanego kwoty zasądzonej

przez Sąd pierwszej instancji. Wynika z tego, że skarżący w istocie upatruje źródła

szkody nie w samym postanowieniu o odrzuceniu apelacji, lecz w wyroku Sądu

Rejonowego z 5 lipca 2006 r. W związku z takim stanem rzeczy, podzielając pogląd

wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 marca 2008 r., III CNP 10/08

(OSNC – A 2009, poz. 3), należy stwierdzić, że orzeczenie odrzucające środek

zaskarżenia może być skutecznie zaskarżone skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, tylko jeśli to ono stanowi źródło szkody.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 i 2 oraz

art. 4249 k.p.c.).