I CNP 6/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 6/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie ze skargi E. Z.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w P. z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt IV Ca (…),

wydanego w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej

"Z.(...)" w C., K. R. i S. R., G. R. i A. R., I. R. i B. R., A. K., J. Ś. i Z. Ś.

przy uczestnictwie Wspólnoty Mieszkaniowej Właścicieli Lokali przy ul. K. w C., MPBU,

Zakładu Energetycznego SA w P.

o ustanowienie drogi koniecznej,

w przedmiocie wytyku judykacyjnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 sierpnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pani E. Z. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 lipca 2003 r., w którym na podstawie art.

40 ustawy - Prawo o ustroju sądów wobec stwierdzenia oczywistej obrazy przepisów,

wytknięto Sądowi Rejonowemu w C. w osobie sędziego E. Z. następujące uchybienia:

-

naruszenie art. 3211 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez orzeczenie co do

przedmiotu, który nie był objęty żądaniem,

-

naruszenie art. 145 § 1 k.c. poprzez uznanie za równoważną drodze publicznej

drogi wewnętrznej, a przy tym uznanie jej za „drogę ogólnodostępną”, przyjmując

kategorię nieznaną obowiązującym w chwili orzekania przepisom ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest

środkiem odwoławczym, ale specjalnym środkiem prawnym, służącym umożliwieniu

uzyskania odszkodowania od państwa na podstawie art. 417 1 § 2 k.c. Dlatego też art.

4241 § 1 k.p.c. stanowi, że skarga przysługuje tylko wówczas, gdy przez wydanie

zaskarżonego orzeczenia została wyrządzona szkoda. A contrario, jeżeli szkoda nie

wystąpiła, skarga nie przysługuje, czyli jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Skarżąca upatruje szkody w tym, że zaskarżone orzeczenie pozbawiło ją opinii

sędziego kompetentnego, która jest warunkiem sine qua non awansu do sądu wyższego

szczebla i uzyskania wyższego uposażenia.

Nie wydaje się, aby w takim przypadku w ogóle można mówić o szkodzie.

Wynagrodzenia sędziów wszystkich szczebli powinny być adekwatne do wykładanego

wysiłku i ponoszonej odpowiedzialności. Trudno byłoby zgodzić się z tezą, że sędzia

sądu rejonowego ponosi szkodę przez to, że pozostając na swoim stanowisku

służbowym nie jest sędzią sądu okręgowego i nie otrzymuje wynagrodzenia w

wysokości przysługującej takiemu sędziemu.

Abstrahując nawet od powyższej kwestii, zauważyć trzeba brak adekwatnego

związku

przyczynowego

pomiędzy

wydaniem

zaskarżonego

postanowienia,

a nieaawansowaniem przez skarżącą do sądu wyższego szczebla. Awans sędziego na

stanowisko sędziowskie w sądzie wyższego szczebla nie jest awansem automatycznym.

Jest wynikiem postępowania konkursowego. Krajowa Rada Sądownictwa, podejmując

uchwałę o przedstawieniu bądź nieprzedstawieniu Prezydentowi RP kandydatury na

stanowisko sędziowskie nie jest związana wytykiem judykacyjnym udzielonym

kandydatowi. Krajowa Rada Sądownictwa ma autonomię w ocenie kompetencji

kandydata, może więc przedstawić z wnioskiem o powołanie kandydata, któremu sąd

wyższej instancji wytknął uchybienie, a także może nieprzedstawić kandydata mimo

braku wytyków.

W konkretnej sprawie, jeżeli skarżąca nie została przedstawiona przez Krajową

Radę Sądownictwa z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego sądu

okręgowego, to nie mogło to być skutkiem wydania zaskarżonego orzeczenia, ale

skutkiem tego, że nie potrafiła przekonać Rady, że jest najlepsza z kandydatów

ubiegających się o stanowisko.

Wobec braku przesłanki szkody skargę należało odrzucić na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c.