I CNP 59/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 59/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie skargi A.A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 października 2011 r., sygn. Akt […], wydanego

w sprawie z powództwa B.B.

przeciwko A.A.

o naruszenie praw autorskich,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwana A.A. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2011 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 października 2010 r. Sąd

pierwszej instancji oddalił powództwo powódki B.B. o zasądzenie na jej rzecz od

pozwanej kwoty 130 000 zł z ustawowymi odsetkami, na którą składało się 10 000

zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie autorskich praw osobistych i 120 000 zł

tytułem wynagrodzenia za zawinione naruszenie autorskich praw majątkowych

C.C. jako autora scenariusza serialu telewizyjnego „[…]" oraz o zobowiązanie

pozwanej do naniesienia na taśmę teledysku „[…]" tekstu informującego, że

autorem scenariusza serialu „[…]", którego fragmenty wykorzystano w teledysku,

jest

C.C.

Sąd

uznał,

że

wykorzystanie

fragmentów

serialu

stanowiło

zwielokrotnienie fragmentów cudzego utworu z przekroczeniem granic cytatu.

Pozwana uzyskała od producenta zgodę na korzystanie z tych fragmentów na

polach eksploatacji związanych z rozpowszechnianiem i eksploatacją teledysku

„[…]". Nie musiała natomiast ubiegać się o zgodę podmiotu uprawnionego do

zezwalania na wykonywanie praw zależnych z powodu braku takich praw. Zdaniem

Sądu powódka nie mogła też dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie

autorskich praw osobistych, ponieważ nie zostały spełnione wymagania art. 445 §

3 k.c.

Sąd odwoławczy uwzględnił częściowo apelację złożoną przez powódkę,

zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 37 000 zł

z ustawowymi odsetkami od dnia 23 września 2003 r., a w pozostałej części

powództwo oddalił. Uznał, że doszło do naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia

4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który powinien zostać

zastosowany per analogiam do utworu z zapożyczeniami. Wykorzystanie

fragmentów filmu wymagało więc zgody autora utworu macierzystego, który nie

przeniósł pod rządami ustawy z dnia 10 lipca 1952 r. na producenta praw do

wykorzystania scenariusza w innych utworach. Ponadto nawet przekazane prawa

powróciły do autora z chwilą wygaśnięcia praw producenta po 10-ciu latach.

Dlatego Sąd uznał za uzasadnione roszczenie powódki wywiedzione z art. 79 ust.

1 prawa autorskiego i zasądził na jej rzecz z tego tytułu kwotę 27 000 zł.

Za uzasadnione uznał także roszczenie o zadośćuczynienie za krzywdę powódki

polegającą

na

spowodowaniu

jej

dyskomfortu

psychicznego

wywołanego

naruszeniem integralności utworu, wykorzystaniem go niezgodnie z intencjami

twórcy oraz dysproporcją między postacią wykonawczyni a postacią bohaterki

sprzed lat. Dochodzoną kwotę zadośćuczynienia uznał za odpowiednią. Natomiast

jako

nieuzasadnione

ocenił

żądanie

naniesienia

informacji

o

autorstwie

scenariusza serialu na taśmę teledysku.

Skargę o stwierdzenie częściowej niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu drugiej instancji (w punktach I. 1 i 3 oraz III) pozwana oparła na

podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 2 ust. 2, art. 78 ust. 1

i art. 78 ust 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art. 445

§ k.c. oraz art. 79 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez

błędna ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia

przepisów postępowania - art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. przez ich niewłaściwe

zastosowanie.

Skarżąca wyjaśniła, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia

poniosła szkodę w wysokości 74 126,39 zł równą sumie, którą musiała przekazać

powódce w wykonaniu wyroku.

Wskazała też, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, ponieważ nie przysługiwała od niego skarga

kasacyjna.

Z tych przyczyn skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności zaskarżonej

części wyroku z prawem i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga wniesiona przez pozwaną nie czyni zadość tym wszystkim

wymaganiom łącznie. Nie został w niej zrealizowany obowiązek przewidziany

w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., to znaczy obowiązek wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny.

W orzecznictwie wyjaśnione zostało, że element konstrukcyjny skargi

wymieniony w tym przepisie jest odrębny od obowiązku wskazania i uzasadnienia

podstaw skargi, ponieważ nie wszystkie wady stanowiące wypełnienie podstaw

skargi powodują niezgodność wyroku z prawem, a przepisy przytoczone w ramach

podstaw skargi nie muszą być identyczne z tymi, z którymi niezgodny jest wyrok.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. (SK 49/08, OTK-A 2011/6/55)

Trybunał

Konstytucyjny

uznał

wymaganie

wskazania

przepisu,

z

którym

zaskarżony wyrok jest niezgodny za najistotniejsze z sześciu wymagań

konstrukcyjnych, które musi spełnić skarga. Tego elementu jednak w skardze

pozwanej zabrakło.

W

konsekwencji

skarga

ta

nie

wypełnia

ustawowych

wymagań

konstrukcyjnych, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.