I CNP 58/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 58/10

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie ze skargi J. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca

2008 r., wydanego w sprawie

z wniosku J. S.

przy uczestnictwie H. B., obecnie S.

o nadanie klauzuli wykonalności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2011 r.,

umarza postępowanie wywołane skargą.

Uzasadnienie

J. S. wniosła w dniu 13 lipca 2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2008 r.,

zmieniającego postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 grudnia 2007 r. i

oddalającego wniosek skarżącej o nadanie klauzuli wykonalności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. wskutek wejścia w życie ustawy z 22 lipca 2010

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) zmienił się stan prawny

w zakresie dotyczącym skargi na niezgodność z prawem prawomocnego

orzeczenia. Według nowego stanu prawnego, przedmiotem skargi o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

mogą

być

tylko

prawomocne

wyroki

kończące

postępowanie w sprawie, prawomocne postanowienia co do istoty sprawy

kończące postępowanie w sprawie wydane w postępowaniu nieprocesowym,

prawomocne postanowienia wydane

w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie

wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz prawomocne postanowienia

wydane w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu

polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym

za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).

Inne prawomocne orzeczenia, w tym postanowienia incydentalne, a także

orzeczenia

wydane

w

postępowaniu

egzekucyjnym

oraz

upadłościowym

i naprawczym, nie mogą być przedmiotem skargi (art. 767 4 § 3 k.p.c. oraz art. 33

ust. 3 i art. 2231 Prawa upadłościowego i naprawczego), jeżeli jednak przez ich

wydanie została wyrządzona szkoda, strona może mimo to wystąpić z powództwem

o naprawienie tej szkody przez Skarb Państwa (art. 4241b oraz art. 4171 § 2 k.c.).

W świetle obecnie obowiązujących przepisów skarga wniesiona przez J. S.

jest więc niedopuszczalna. W wymienionej wyżej ustawie nowelizującej Kodeks

postępowania

cywilnego

brak

także

przepisu

nakazującego

stosowanie

dotychczasowego stanu prawnego do skarg wniesionych przed jego zmianą i

według niego dopuszczalnych.

Dlatego skarga J. S. nie może zostać rozpatrzona.

Co

do

sposobu

orzekania

w

przedmiocie

skarg

dopuszczalnych

w chwili ich wniesienia, a obecnie już niedopuszczalnych, zarysowała się

w judykaturze rozbieżność poglądów. Według jednego stanowiska podlegają one

odrzuceniu jako niedopuszczalne (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 14 października 2010 r., III CNP 32/10, LEX nr 688686), według zaś

drugiego stanowiska postępowanie wywołane ich wniesieniem ulega umorzeniu

z powodu zaistniałej później przeszkody do jego prowadzenia (zob. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 76/10, LEX nr

707862).

Właściwsze wydaje się to drugie stanowisko, dlatego postępowanie

wywołane skargą J. S. umorzono na podstawie art. 355 § 1 w związku z art. 391 §

1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.