I CNP 54/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 54/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi Bronisława S. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 3 listopada 2008 r., wydanego

w sprawie z powództwa Bronisława S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Urzędowi do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych w Warszawie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2011 r.,

skargę odrzuca.

Uzasadnienie

Powód Bronisław S. będący radcą prawnym złożył skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia wydanego przez Sąd

Okręgowy dnia 3 listopada 2008 r., w którym oddalono zażalenie powoda na

postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 18 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia

22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze - przysługuje od

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W wyjątkowych sytuacjach, określonych w § 2 powołanego

przepisu, skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Powołany przepis określa zatem precyzyjnie, jakie orzeczenie wydane

w postępowaniu cywilnym może zostać zaskarżone tym środkiem zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

przysługuje bowiem od każdego orzeczenia, jakie zostało wydane przez

sąd a jedynie tych, które w przepisach wyraźnie zostały określone. Tym samym,

ten szczególny środek przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej

instancji (art. 4241 § 1 k.p.c.), w sytuacjach wyjątkowych także od wyroków sądu

pierwszej instancji (4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu

nieprocesowym, które zostały określone w art. 5192 k.p.c.

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia wydanego przez Sąd Okręgowy dnia 3 listopada 2008 r.,

oddalającego jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy

Śródmieścia w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2008 r. Przedmiotem zaskarżonego

zażaleniem orzeczenia było żądanie powoda zwrotu uiszczonych przez niego w

toku procesu opłat na łączną kwotę 72 złotych, którego sądy obu instancji nie

uwzględniły.

Mając na względzie treść art. 4241 § 1 k.p.c. w powołanym wyżej brzmieniu

należy stwierdzić, iż orzeczenie zaskarżone skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia nie mieści się w dyspozycji tego przepisu,

a w konsekwencji wniesienie tego środka zaskarżenia w zastanej sytuacji

procesowej jest niedopuszczalne (art. 4248 § 1 k.p.c.). Skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenie nie przysługuje bowiem od

postanowienia

sądu

drugiej

instancji

oddalającego

zażalenie

powoda

w przedmiocie zwrotu uiszczonych w toku postępowania opłat sądowych.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna

(art. 4248 § 1 k.p.c.).

jz