I CNP 51/23 · Sąd Najwyższy

I CNP 51/23 POSTANOWIENIE 20 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 20 lutego 2025 r. w Warszawie‎w sprawie ze skargi A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu ‎z 29 grudnia 2022 r., XV Ca 2053/22,‎wydanego w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko T. spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę, odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz pozwanej tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą 1800,00 (tysiąc osiemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia powódce odpisu postanowienia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.).

Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. np. postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).Przedstawiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., a wada ta ma charakter nieusuwalny.Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (zob. m. in. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).

Skarżący powinien przy tym przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. m.in. postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; z 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, s. 8).Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła. Wskazała, że szkoda przez nią poniesiona sprowadza się do niezasądzenia na jej rzecz odszkodowania odpowiadającego celowym i ekonomiczne uzasadnionym kosztom przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed szkody, upatrując przyczynę oddalenia jej apelacji w wyniku nierozpoznania postanowienia oddalającego wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów przywrócenia pojazdu.Należy podkreślić, że okoliczność, iż wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony prawnej nie zawsze musi prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego.

Poniesienie takiego uszczerbku w związku z nieuwzględnieniem roszczenia strona powinna wykazać, czego skarżąca nie uczyniła (zob. np. postanowienia SN: z 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16, nie publ.; z 5 grudnia 2016 r., I CNP 15/16 - nie publ.). Należy zwrócić również uwagę na to, że roszczenie powódki zostało zaspokojone w naturze; pojazd został w pełni naprawiony, zaś odmienne stanowisko skutkowałoby niedopuszczalną w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia polemiką z okolicznościami faktycznymi, tj. dowodzeniem wysokości szkody z ubezpieczenia.

Zgodnie zaś z art. 4244 zdanie drugie k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Ze tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). (A.T.)[a.ł]‎