I CNP 50/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 50/08

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi M. W. i C. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt XXIII GA (…),

wydanego w sprawie z urzędu przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej S.(...) w W.,

M. W. i C. D. o wykreślenie z rejestru danych jako niedopuszczalnych, na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lipca 2008 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża M. W. i C. D. kosztami postępowania.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w W.

oddalił apelację M. W. i C. D. od postanowienia Sądu Rejonowego w W.

stwierdzającego brak przesłanek do wykreślenia z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego

Rejestru Sądowego danych dotyczących członków organu reprezentacji i organu

nadzoru Spółdzielni Mieszkaniowej „S.(...)” w W. jako niedopuszczalnych ze względu na

obowiązujące przepisy prawa.

Od postanowienia Sądu Okręgowego pełnomocnik M. W. i C. D. wniósł skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisów

prawa,

z którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenia niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał

uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych

wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i

z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek

wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z

innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie

postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06 niepubl.).

Tymczasem skarżący poprzestali na stwierdzeniu, „że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest

ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto

zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną”. Takie stwierdzenie nie

odpowiada przedstawionym wyżej wymaganiom. Nie ma zatem podstaw do uznania, że

zostało spełnione wymaganie przewidziane w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 102 w związku z art. 391, art. 398 21 i art.

42412 k.p.c.).