I CNP 5/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 5/12

POSTANOWIENIE

Dnia 22 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi J. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 7 czerwca 2011 r., wydanego w sprawie

z powództwa J. L.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarga J. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego z dnia z dnia 7 czerwca 2011 r. została oparta na podstawie

naruszenia przepisów postępowania oraz art. 79 ust. 1 lit e ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

z punktu widzenia jej wymogów powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma

procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka

prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c.

Art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do

uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242 § 1 k.p.c. Niespełnienie przez

skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej

odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.). Należy do nich między

i innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne

oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarżący J. L. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 7 czerwca 2011 r. ograniczył się do

stwierdzenia, że wzruszenie tego wyroku w inny sposób, w szczególności w trybie

skargi kasacyjnej nie było możliwe. Nie stanowi to spełnienia wymogu określonego

w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone

stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia

nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie

odpowiada wymogowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było

możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane

jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że

skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy

pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o

braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych

przepisów prawa.

Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia

w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego

przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały

naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem

jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

Skarga wniesiona od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 7 czerwca 20011 r.

powyższego wymogu nie spełnia.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c.