I CNP 5/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 5/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi L. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 1 sierpnia 2006 r.,

w sprawie z wniosku L. J.

przy uczestnictwie M. O. i in. o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2007 r.,

skargę odrzuca.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił

apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 2 sierpnia

2005 r., którym dokonano rozgraniczenia określonej nieruchomości.

W

związku

z

wymienionym

postanowieniem

Sądu

Okręgowego,

wnioskodawczyni zażądała stwierdzenia jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten

wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

wykorzystanie

przez

stronę

przysługujących jej środków prawnych.

Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 424 1 § 2 k.p.c., który

w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależnia

od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku

oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze,

wynikającej

z

naruszenia

podstawowych

zasad

porządku

prawnego

lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz.

113). Wystąpienie takiego wypadku skarżący powinien, zgodnie z art. 424 5 § 1 pkt

5 k.p.c., wykazać w skardze.

W rozpoznawanej sprawie od zaskarżonego postanowienia sądu drugiej

instancji wnioskodawczyni przysługiwała skarga kasacyjna (art. 519 1 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne, jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Skarżąca

zrezygnowała jednak z jej wywiedzenia, występując – w terminie do wniesienia

skargi kasacyjnej – z przedmiotową skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. W skardze tej nie powołano przy tym żadnych

okoliczności wskazujących na wystąpienie wyjątkowego wypadku, o którym mowa

w art. 4241 § 2 k.p.c., uzasadniającego wniesienie skargi o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

mimo

nieskorzystania

z przysługujących wnioskodawczyni środków prawnych.

W tej sytuacji jedynie uzupełniająco można podkreślić, że obowiązku

skorzystania z przysługującej stronie środka prawnego nie może w żadnym

wypadku wyłączyć jej subiektywne przekonanie, iż środek ten nie odniósłby

zamierzonego skutku. W omawianym wypadku zresztą skarga kasacyjna wraz ze

skargą o wznowienie postępowania tworzą ze skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia komplementarną całość, przy czym ostatnio

wskazana skarga wchodzi w rachubę tylko subsydiarnie.

Z podanych względów, na podstawie art. 4248 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę wnioskodawczyni jako niedopuszczalną.

jz