Legislator Case Law & Legislation
I CNP 46/09 AI generated

I CNP 46/09 · Sąd Najwyższy

Case Number I CNP 46/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

instancji, stwierdzający nieważność notarialnej umowy z dnia 12 września 2002 r. 23 grudnia 2008 r. powód E.K. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

Legislator headnote

AI generated

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 243 k.p.c; I CNP 46/09 · Sąd Najwyższy: 23 grudnia 2008 r. powód E.K. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

Keywords

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c art. 243 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
wyrządzenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 243 k.p.c
pisemne oświadczenia (por. art. 243 k.p.c.). Uprawdopodobnienie nastąpi wtedy,

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 46/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi E.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie

z powództwa E.K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Zdrowia i „P.”

o uznanie umowy za nieważną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 czerwca 2009 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda E.K.

kosztami postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w W. zmienił wyrok Sądu pierwszej

instancji, stwierdzający nieważność notarialnej umowy z dnia 12 września 2002 r.

przenoszącej własność nieruchomości państwowej w celu wyposażenia „P" w ten

sposób, że powództwo oddalił.

W skardze z dnia 12 listopada 2008 r., która została złożona w dniu

23 grudnia 2008 r. powód E.K. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego

postępowanie w sprawie (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.), wydanego począwszy od dnia

1 września 2004 r.

Jak

trafnie

podniesiono

w

literaturze

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

i

wyjaśniono

w

judykaturze

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

niepublikowane) omawiana skarga przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie

orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda. Właśnie z tego względu wśród jej

konstrukcyjnych wymagań przewidziany został obowiązek uprawdopodobnienia jej

wyrządzenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Polega ono na złożeniu przez skarżącego

wyraźnego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju

i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. Skarżący w tym celu może

przedstawić zarówno dowody jak również i inne środki stanowiące ich surogaty np.

pisemne oświadczenia (por. art. 243 k.p.c.). Uprawdopodobnienie nastąpi wtedy,

gdy strona tak uzasadni swoje twierdzenie, ze będzie można uznać, iż jest ono

prawdziwe.

W

skardze

skarżący

nie

uprawdopodobnił

szkody

w

sposób

zasygnalizowany, a w szczególności w żaden sposób nie określił jej rozmiaru

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 r., II BP 58/07, LEX

465863, z dnia 14 kwietnia 2008, II BP 1/08, LEX 470957 i z dnia 31 stycznia

2006 r., CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Zaniechanie spełnienia tego

wymagania prowadzi do odrzucenia skargi a limine.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.