I CNP 41/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 41/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 listopada 2009 r., wydanego w sprawie

z powództwa P. Z.

przeciwko A. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lutego 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanego A. B. od wyroku Sądu Okręgowego uwzględniającego powództwo o

zapłatę.

Powyższe

wyrok

pozwany

zaskarżył

skargą

o

stwierdzenie

jego

niezgodności z prawem. Skargę oparł na podstawie naruszenia art. 214 k.p.c.

w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c., wskazując na niezgodność zaskarżonego wyroku

z tymi przepisami. W wypełnieniu wymogu określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

wskazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do złożenia

skargi o wznowienie postępowania, ponadto zaskarżony wyrok nie podlega

zaskarżeniu skargą kasacyjną, nie może też być pozbawiony wykonalności

w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 4245 pkt 5 k.p.c. obowiązkiem wnoszącego

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie jest wykazanie, a nie jedynie wskazanie,

że jego wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarżący powinien więc dowieźć istnienia tej przesłanki w drodze należycie

uzasadnionego wywodu prawnego.

Uzasadnienie wniesionej przez pozwanego skargi nie spełnia tych

wymogów, a twierdzenie skarżącego, że od zaskarżonego wyroku nie przysługiwały

mu jakiekolwiek inne środki zaskarżenia jest chybiony.

Przytoczona w obecnej skardze podstawa w postaci naruszenia, ze skutkiem

określonym w art. 379 pkt 5 k.p.c., prawa do obrony pozwanego w postępowaniu

przed Sądem Apelacyjnym, które była następstwem jego niezawiadomienia

o terminie rozprawy apelacyjnej i trwało do uprawomocnienia się wyroku tego Sądu,

odpowiada bowiem określonej w art. 401 pkt 2 podstawie wznowienia

postępowania w postaci pozbawienia strony możności działania.

W tym stanie rzeczy, gdy istniała podstawa wznowienia postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego, a co za tym idzie

zmiana zaskarżonego orzeczenia w tej drodze była możliwa, wniesiona obecnie

skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 4248 § 2.

jw