I CNP 39/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 39/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi Z. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt XXIII

GA (…), wydanego w sprawie

z powództwa E.(...) Spółki z o.o. w W.

przeciwko Z. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lipca 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 października 2006 r. Postanowieniem tym

odrzucono apelację pozwanego, wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 marca

2006 r. Według skarżącego, zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 28 ustawy

z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Postanowienie to

nie mogło być wzruszone w drodze innych środków prawnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W przepisie art. 4255 § 1 k.p.c. przewidziano niezbędne, konstrukcyjne wymogi

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Określono

także wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4255 § 1 pkt 4 k.p.c. i art. 4241 § 1 k.p.c.).

Szkoda taka powinna pozostawać w normalnym związku przyczynowym z wydaniem

kwestionowanego orzeczenia (art. 361 § 1 k.c.).

Uprawdopodabniając fakt poniesienia szkody majątkowej [s. (…) skargi],

skarżący stwierdza, że szkoda polega na tym, iż „prawomocnym wyrokiem został

zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda kwoty 15.042,60 zł”, a „Sąd Okręgowy

wydając postanowienie o apelacji (...), pozbawił skarżącego możliwości weryfikacji

orzeczenia Sądu I instancji”. Skarżący stwierdza ponadto, że w wyniku porozumienia

zawartego z powodem sukcesywnie spłaca ratami należność zasądzoną przez Sąd

pierwszej instancji, co oznacza, że jego szkoda majątkowa jest rzeczywista. Istnieje też

związek przyczynowy pomiędzy powstaniem szkody a orzeczeniem Sądu Okręgowego

objętego skargą.

Z przedstawionego wywodu wynika, że fakt powstania uszczerbku majątkowego

opisanego przez skarżącego, można łączyć z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 8

marca 2006 r., który zawierał definitywne rozstrzygnięcie merytoryczne. Tymczasem

powstanie wskazanego uszczerbku skarżący wiąże z wydaniem postanowienia

odrzucającego apelację z przyczyn formalnych. Oznacza to brak bezpośredniego

(normalnego)

związku

przyczynowego

pomiędzy

eksponowaną

szkodą

a

kwestionowanym rozstrzygnięciem o charakterze formalnym w rozumieniu art. 361 § 1

k.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2006 r., IV CNP

120/06, nieopubl.; źródłem szkody, np. w postaci możliwości uzyskania świadczenia

dochodzonego w procesie, może być wydanie wyroku oddalającego powództwo, a nie

postanowienie o odrzuceniu apelacji od tego wyroku).

Należy też zwrócić uwagę

na to, że posługując się globalną kwotą

eksponowanego uszczerbku majątkowego (15.042,60 zł), skarżący nie wskazuje na

zasadnicze elementy (składniki) komponujące tę kwotę. Z załączonego do skargi

„zestawienia uiszczonych wpłat” wynika to, że obejmuje ono m.in. zasądzone od

skarżącego

(pozwanego)

koszty

sądowe.

Tymczasem

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego eksponuje się trafne stanowisko, że koszty procesu, którymi strona

zostanie

obciążona,

nie

stanowią

szkody

uzasadniającej

wniesienie

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nawet gdy zostały

już zapłacone.

W związku z tym, że skarga nie zawiera konstrukcyjnego wymogu określonego w

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., należało ją odrzucić jako niedopuszczalną (art. 424 8 § 1 k.p.c.).