I CNP 37/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 37/08

POSTANOWIENIE

Dnia 26 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

w sprawie za skargi M. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I Ca (…),

z powództwa M. W.

przeciwko Bankowi (…) S.A. w K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2008 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wywołanymi

wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 października 2007 r. Sąd Okręgowy w R. na skutek apelacji

pozwanego zmienił wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia 14 czerwca 2007 r.

uwzględniający powództwo M. W. przeciwko Bankowi (…) Spółce Akcyjnej w K. o

zapłatę kwoty 10.006,52 zł w ten sposób, że powództwo oddalił.

Wyrok ten zaskarżony został przez powoda skargą o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

(pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu

prawa z którym zaskarżone jest niezgodne (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia (pkt 4), wykazanie że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe

(pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (pkt 6).

Wymagania te maja charakter konstytutywny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, a co za tym idzie skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta

jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27

stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Wniesiona skarga nie zawiera wskazania przepisu, z którym zaskarżone

orzeczenie jest sprzeczne, a tym samym nie spełnia wymagania opisanego w pkt 3 art.

4245 § 1 k.p.c., które jest wymaganiem odrębnym od przytoczenia podstaw skargi i nie

może być z nim utożsamiane (powołane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 stycznia 2006 r.).

Nie został wypełniony przez skarżącego nadto wymóg uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia wobec

niewskazania jej rozmiaru oraz czasu powstania (postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Natomiast określone

w skardze co do rozmiaru, jako element szkody, koszty postępowania nie stanowią

szkody uzasadniającej wniesienie skargi przewidzianej w art. 424 1 k.p.c., nawet wtedy

gdy zostały uiszczone (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III

CNP 46/06 nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c. w

związku z art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c.). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

znajduje podstawę w przepisach art. 102 w zw. z art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412

k.p.c.