I CNP 35/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 35/07

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie ze skargi I. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 9 marca 2005 r., wydanego

w sprawie z powództwa Miasta W.

przeciwko I. B.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Na skutek apelacji powoda Miasta W. oraz pozwanej I. B. od wyroku Sądu

Rejonowego w W. z dnia 30 września 2004 r. w przedmiocie eksmisji pozwanej z

lokalu mieszkalnego, wyrokiem z dnia 9 marca 2005 r. Sąd Okręgowy w W. zmienił

zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował z jego treści pkt l i II, oddalił

apelację pozwanej oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów

procesu za instancję odwoławczą.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia powódka powoływała się na podstawę naruszenia prawa materialnego,

a to art. 14 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,

mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr

31, poz. 266 z późn. zm.), a nadto na naruszenie przepisów postępowania, a to art.

232, 233, 325, 347 i 386 § 4 k.p.c., nie podnosząc jednak, że orzeczenie jest

niezgodne z którymkolwiek z tych przepisów. Skarżąca powoływała się na

okoliczność, że przez wydanie orzeczenia została jej wyrządzona szkoda w kwocie

10000 zł stanowiąca jej nakład na lokal; wskazywała także, że wzruszenie

powyższego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych nie było i jest

możliwe, albowiem nie przysługuje od niego „kasacja" ani skarga o wznowienie

postępowania.

W petitum skargi skarżąca domaga się, oprócz stwierdzenia niezgodności

prawomocnego orzeczenia z prawem, także uchylenia zaskarżonego wyroku

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Elementy konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, wymienione w art. 424 5 § 1 pkt 1-6 k.p.c., stanowią.

podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, „cechy kreatywne" tego środka

prawnego, bez których nie można w ogóle stwierdzić, aby pismo nazwane „skargą"

w istocie nią było (postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05,

LEX nr 186767).

Przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom art. 424 5 § 1 pkt 3 i 4

k.p.c. Pierwsze z tych wymagań nie zostało przez skarżącego spełnione, gdyż

w skardze nie zawarto wskazania przepisu prawa, z którym orzeczenie jest

niezgodne. Co prawda skarżący wyłożył i uzasadnił podstawy skargi, jednakże

skoro powołany wyżej art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi

od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

to skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie

(tak w szczególności postanowienia SN: z dnia 20 lipca 2005 r. IV CNP 1/2005,

niepubl.; z dnia 18 stycznia 2006 r. III CNP 21/2005 niepubl.; z dnia 27 stycznia

2006 r., III CNP 23/05, OSNC2006 nr 7-8, poz. 140).

Nie został także zawarty w skardze drugi element konstrukcyjny, w postaci

uprawdopodobnienia wyrządzenia skarżącemu szkody. Zgodnie z ustalonym

orzecznictwem Sądu Najwyższego, uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie

przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła — ze wskazaniem jej rodzaju

i rozmiaru, wraz z powołaniem się na środki dowodowe, które zdaniem skarżącego

stanowią uprawdopodobnienie szkody (tak m.in. postanowienie SN z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca w sprawie

niniejszej podaje wprawdzie rozmiar prawdopodobnej szkody, która została jej

wyrządzona, lecz jest to wywód gołosłowny, gdyż w żaden sposób niepowiązany

z dowodami świadczącymi, że szkoda w tym rozmiarze mogła istotnie powstać.

Mając na względzie powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c.

jz