I CNP 32/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 32/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi B. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VI ACa (…),

wydanego w sprawie z powództwa B. M.

przeciwko J. M.

o rozwód,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Artykuł 4241 § 1 k.p.c. dopuszcza wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia jedynie wówczas, gdy przez jego wydanie została

stronie wyrządzona szkoda. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wskazuje

wprawdzie, że wydanie kwestionowanego wyroku wyrządziło szkodę na osobie powódki

w postaci rozstroju zdrowia powodującego konieczność leczenia się w przychodni

zdrowia psychicznego, trzeba jednak podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż powódka już

wcześniej, przed wydaniem orzeczenia, cierpiała z powodu stanów depresyjnych.

Trudno zatem uznać, a już zdecydowanie nie wynika to ze skargi, jakoby nastąpiło

pogorszenie jej stanu zdrowia wskutek wydania rzeczonego wyroku. Zgodnie zaś z art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c., jednym z wymagań formalnych skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie w skardze, że przez

wydanie kwestionowanego orzeczenia doszło do wyrządzenia szkody. Chociaż

oczywiście

uprawdopodobnienie

jest

wymaganiem

znacznie

łagodniejszym

od

udowodnienia, to jednak jego spełnienie nie może sprowadzać się do stwierdzenia, że

kwestionowane orzeczenie wyrządziło szkodę w postaci rozstroju zdrowia powódki,

zmuszając ją do leczenia w poradni zdrowia psychicznego. Na okoliczność tę nie

wskazano w skardze żadnych dowodów. Nie ma również żadnych dowodów co do tego,

że konieczność leczenia wynikała właśnie z wydania kwestionowanego orzeczenia. Nie

ma w konsekwencji żadnych przesłanek, które mogłyby pozwolić na określenie rozmiaru

doznanej szkody. W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że skarga nie spełnia

wymagania uprawdopodobnienia doznania przez skarżącą szkody wskutek wydania

kwestionowanego orzeczenia, a zatem zasługuje na odrzucenie.