I CNP 31/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 31/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi M. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 grudnia 2009 r.,

wydanego w sprawie

z powództwa HDI Asekuracja Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w Warszawie

przeciwko M. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r. zmienił oddalający

powództwo wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 września 2009 r. i zasądził od

pozwanego M. S. na rzecz HDI Asekuracja Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w

Warszawie kwotę 2 743,50 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 kwietnia 2008 r.

do dnia zapłaty oraz kwotę 1 117 zł tytułem kosztów procesu. W skardze pozwany

wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest

środkiem

wyjątkowym

i

sformalizowanym.

Zasadą

bowiem

jest,

że

prawomocność tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak

też sanuje wszelkie naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest

dotknięte. Z tego względu wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art.

4245 § 1 k.p.c. należy interpretować ściśle.

Do omawianej kategorii wymagań należy uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (art. 424 5 § 1

pkt 4). Uwzględnienie bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie

jest niezgodne z prawem, ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość

dochodzenia od państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego

wydanie. Spełnienie tego wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru

szkody. Wywód ten powinien także zawierać informację dotyczącą czasu jej

powstania i określać związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego

z prawem. Nie jest spełnieniem tego wymagania odwołanie się do szkody

niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też mogącej powstać w przyszłości

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

OSNC 2006 nr 1, poz. 16; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006,

nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05 niepub.). W skardze

nie uprawdopodobniono szkody we wskazany sposób, skoro nie określono jej

kwotowo, ani też nie wskazano jakoby zasądzoną zaskarżonym wyrokiem

należność skarżący uiścił.

Skoro więc w skardze odwołano się do szkody, która jeszcze nie wystąpiła,

bo do szkody przyszłej, to w rezultacie nie zostało spełnione wymaganie określone

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Trafnie Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił uwagę skarżącemu, że

podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny

dowodów, a nadto, iż aby mogła zostać uwzględniona naruszenie prawa musi mieć

kwalifikowany, elementarny oraz oczywisty charakter i tylko w takim wypadku

zaskarżonemu orzeczeniu można przypisać cechy bezprawności w rozumieniu art.

4241 § 1 k.p.c.

Ze wskazanego względu skarga podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

md