I CNP 29/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 29/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon w sprawie skargi M. J. i E. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt V Ca […], wydanego w sprawie z powództwa M. Ś. P. ‎przeciwko M. J. i E. J.‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powódki - Miasta W.‎o eksmisję i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012r. Sąd Okręgowy w W. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W., w sprawie z powództwa M. Ś. P. przeciwko M. J. i E. J., przy udziale interwenienta m. W., o eksmisję i zapłatę.Pełnomocnik pozwanych wniósł skargę na podstawie art. 4241 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 k.c., to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.Analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje wyraźnie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywiście bezzasadna. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 4241 k.p.c.Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.).