I CNP 28/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 28/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi K. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 stycznia 2005 r.,

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty

Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 lutego 2003 r.,

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko K. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 czerwca 2007 r.,

odrzuca skargę, nie obciążając skarżącej kosztami postępowania

przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie

pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 sierpnia 2004 r. o

odrzuceniu

skargi

pozwanej

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym nakazem zapłaty wydanym przez ten Sąd dnia 28 lutego 2003 r.

W związku z wymienionym postanowieniem Sądu Apelacyjnego pozwana

wniosła w dniu 5 lutego 2007 r. o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., skargę wnosi się do sądu, który wydał

zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się.

Od zaskarżonego postanowienia Sądu drugiej instancji nie przysługiwało zażalenie

ani inny zwyczajny środek zaskarżenia, a zatem uprawomocniło się ono w dacie

wydania, a zatem dnia 21 stycznia 2005 r. Skarga pozwanej wniesiona została

natomiast po upływie dwóch lat od tej daty – dnia 5 lutego 2007 r.

Uchybienie terminowi do wniesienia skargi dostrzegła sama skarżąca,

domagając się jego przywrócenia. Wniosek ten nie mógł jednak odnieść

zamierzonego skutku. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że dwuletni termin

do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem jest z jednej strony

terminem zawitym prawa materialnego, z drugiej zaś – terminem procesowym.

Materialnoprawna funkcja analizowanego terminu wiąże się z podstawową funkcją

skargi polegającą na zainicjowaniu postępowania mającego doprowadzić do

stwierdzenia jednej z przesłanek odpowiedzialności państwa za działalność

judykacyjną – niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2

k.c.). Na gruncie prawa materialnego uchybienie terminowi do wniesienia skargi

powoduje niemożność skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego.

Procesowy charakter omawianego terminu wyraża się natomiast w tym, że

wyznacza on okres, w którym skarga może być wniesiona, zaś jego niedochowanie

powoduje odrzucenie skargi (art. 4248 § 1 k.p.c.). Uwzględniając dwoisty charakter

przedmiotowego terminu, pełniącego istotną funkcję materialnoprawną, a także

jego prekluzyjność, uznać trzeba, że nie podlega on przywróceniu na podstawie art.

168 i nast. k.p.c.

Z podanych względów, na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

odrzucił skargę pozwanej jako wniesioną po terminie. O kosztach postępowania

skargowego orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412

k.p.c.

jc