I CNP 27/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 27/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi W. S. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lipca 2005 r.,

w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2007 r.,

odrzuca

skargę,

nie

obciążając

postępowania przed Sądem Najwyższym.

skarżącego

kosztami

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2005 r. Sąd Apelacyjny zmienił – częściowo wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 listopada 2004 r. w ten sposób, że

powództwo o zasądzenie kwoty 604.000 zł oddalił.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2006 r. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda od wskazanego wyroku Sądu

Apelacyjnego.

W dniu 5 lutego 2007 r. powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem powołanego wyroku Sądu drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprowadzenie do kodeksu postępowania cywilnego postępowania ze skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wiąże się

nowelizacją kodeksu cywilnego w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa

m.in. za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądów. Wskazaną

nowelizacją, dokonaną ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy –

Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692), dodano do

kodeksu cywilnego art. 4171 § 2, zgodnie z którym jeżeli szkoda została

wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej

naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich

niezgodności z prawem. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne

orzeczenie

lub

ostateczna

decyzja

zostały

wydane

na

podstawie

aktu

normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową

lub ustawą. Jednym z właściwych postępowań, o których mowa w art. 4171 § 2 k.c.,

jest postępowanie uregulowane w art. 4241 i nast. k.p.c. Należy zauważyć, że

podobną funkcję pełni m.in. postępowanie wywołane skargą kasacyjną. Uznając za

niezasadne powielanie środków prawnych zmierzających do podobnego celu,

ustawodawca w art. 4241 § 3 k.p.c. przewidział, że od orzeczeń sądu drugiej

instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu

Najwyższego skarga nie przysługuje. W takich wypadkach orzeczenie Sądu

Najwyższego traktuje się jak orzeczenie wydane w postępowaniu wywołanym

wniesieniem skargi.

Dokonując wykładni art. 4241 § 3 k.p.c., w piśmiennictwie wyrażono trafny

pogląd, że przez skargę kasacyjną „wniesioną” należy rozumieć skargę „wniesioną

skutecznie”, tj. taką, która nie została odrzucona, a Sąd Najwyższy poddał ją co

najmniej tzw. przedsądowi (art. 3989 k.p.c.) albo rozpoznał po przyjęciu do

rozpoznania. Stanowisko takie zajął także Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie

(zob. postanowienie z dnia 23 października 2006 r., V CNP 130/06, niepubl.).

Od wyroku Sądu Apelacyjnego zaskarżonego przez powoda rozpoznawaną

skargą wniósł on wcześniej skutecznie skargę kasacyjną, której przyjęcia do

rozpoznania odmówił jednak Sąd Najwyższy. Zgodnie zatem z powołanym art. 424 1

§ 3 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku nie jest

dopuszczalna.

Z podanych względów, na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania skargowego orzeczono stosownie

do art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c.

jc