I CNP 26/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 26/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie ze skargi L. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt V Ca […], wydanego w sprawie z powództwa L. D.‎przeciwko T. K.‎o zadośćuczynienie i odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądza ‎od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzeka ‎w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, ‎które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu ‎z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Wyrok niezgodny z prawem ‎- w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, ‎które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni ‎przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało ‎wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy ‎prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ‎ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji ‎konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, ‎jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, ‎gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, ‎że nie może być uwzględniona. Powód L. D. we wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 grudnia 2013 r. skardze nie przedstawił wywodu ‎prawnego zawierającego argumenty świadczące o tym, że zaskarżony ‎wyrok jest niewątpliwie sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej ‎wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że został wydany w wyniku szczególnie rażąco ‎błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do ‎rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem ‎prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, ‎art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412 k.p.c.