I CNP 24/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 24/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi kuratora spadku po Z. G. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2009

r.,

wydanego w sprawie z powództwa kuratora spadku po Z. G.

przeciwko B. H.-K.

o unieważnienie umowy albo o stwierdzenie nieważności umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

kuratora spadku po Z. G. – H. N. o sprostowanie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

10 grudnia 2008 r.

Kurator spadku zaskarżył to postanowienie Sądu Apelacyjnego skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 22 lipca 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks

cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu

25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych

wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od

postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd

drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie

i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu

o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za

granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 424 1, art.

5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych

orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych

w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie

przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia

28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz. U. z 2009 r.

Nr 175, poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda,

strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia

niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem

powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie

(art. 4241b). Unormowanie to jest zharmonizowane z art. 417 1 § 2 zdanie pierwsze

k.c. w nowym brzmieniu, z którego jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli

przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić

odszkodowania bez obowiązku uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.

W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów

międzyczasowych, co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania

przepisu procesowego (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC

2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienionych w art. 424 1 k.p.c. jest

niedopuszczalna.

Ponieważ od zaskarżonego przez kuratora spadku postanowienia skargo

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie przysługuje,

jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu – art. 4248 § 1 k.p.c.

md