I CNP 23/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 23/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi A. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 lipca 2006r. sygn. akt V Cz (…),

wydanego w sprawie z wniosku Banku (…) S.A. z siedzibą w W.

przy uczestnictwie A. R.

o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lipca 2008 r.,

odrzuca skargę; zasądza od A. R. na rzecz Banku (…) SA w W. kwotę 120 (sto

dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

A. R. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 19 lipca 2006 r., w którym oddalono jej

zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2006 r. o przedmiocie

nadania klauzuli wykonalności. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu

niezgodność z art. 194 § 3 k.p.c., art. 139 § 3 k.p.c., art. 787 § 1 k.p.c. i art. 787 § 2

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., jednym z zasadniczych, konstrukcyjnych

wymogów skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej wydaniem orzeczenia,

którego skarga dotyczy. W judykaturze Sądu Najwyższego określono już bliżej ten

wymóg ustawowy. Przyjmuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody polega na złożeniu przez wnoszącego skargę oświadczenia, iż szkoda istotnie

już nastąpiła, ze wskazaniem zakresu i rozmiaru oraz uwiarygodnienie tego

oświadczenia przez powołanie i przedstawienie określonych dowodów. Niezbędne jest

też

uprawdopodobnienie

czasu

powstania

szkody

oraz

wykazanie

związku

przyczynowego między tą szkodą a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nieopubl.;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 21/06, nieopubl.).

Takich wymagań nie spełnia na pewno zamieszczone w skardze ogólne stwierdzenie,

że „zaskarżone postanowienie wyrządza skarżącej szkodę majątkową w postaci

skierowania egzekucji o zapłatę za dług zaciągnięty przez jej małżonka do części

majątku wspólnego”. Należy przyjąć, że samo stwierdzenie, iż przez wydanie

zaskarżonego wyroku została wyrządzona skarżącemu (poważna) szkoda, polegająca

na możności wszczęcia na podstawie zaskarżonego orzeczenia postępowania

egzekucyjnego, nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. (tak np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2007 r.: III CNP 24/07 i III CNP

25/07).

Nie można podzielić stanowiska skarżącego (prezentowanego w piśmie

procesowym z dnia 18 marca 2008 r.), że dla wyjątkowych wypadków przewidzianych w

art. 4241 § 2 k.p.c. obniżony został próg wymagań przewidzianych dla skargi,

dopuszczone bowiem zostało zaskarżanie skargą orzeczeń Sądu pierwszej instancji i

jednocześnie

wyeliminowano

konieczność

wykazywania

szkody

spowodowanej

zaskarżonym orzeczeniem. Tymczasem stanowisko takie nie wynika z treści ogólnego

art. 4241 k.p.c. ani z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., formułującego wymogi dla każdej skargi,

niezależnie od orzeczenia objętego zaskarżeniem. Ponadto pozostaje sprzeczne z

zasadniczym celem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Niezachowanie wymogu skargi, przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.

powoduje konieczność jej odrzucenia jako niedopuszczalnej (art. 4288 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono stosownie do art. 98

k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 42412 k.p.c. i § § 6, 10 ust. 1 pkt 13, 12 ust. 5

rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

pranych (...) (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).