I CNP 21/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 21/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi E. D. i M. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 7 września 2006r., sygn. akt I.1 Ca (…),

wydanego w sprawie z powództwa R. M. i M. L.

przeciwko E. D. i M. D.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 maja 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 września 2006 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację

pozwanych E. D. i M. D. od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 maja 2006 r.,

którym uznano za bezskuteczną w stosunku do powodów R. M. i M. L. umowę

przeniesienia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego zawartą

przez pozwanych z P. i M. D., a także nakazano pozwanym, by zezwolili na

przeprowadzenie

egzekucji

z

tego

lokalu

w celu

zaspokojenia

wierzytelności

przysługującej powodom.

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w T.

wnieśli pozwani opierając ją na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że

przesłanką

dopuszczalności

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków

prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 424 1 § 2 k.p.c., który w

sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależnia od

kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo

praw człowieka i obywatela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006

r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

Ocenę, czy wystąpił wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.,

poprzedzić

musi

analiza

okoliczności

nieskorzystania

przez

pozwanych

z przysługujących im środków prawnych.

Nie ulega wątpliwości, że od zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w T.

przysługiwała skarga kasacyjna, gdyż jest to sprawa o prawa majątkowe, rozpoznawana

w procesie, a wartość przedmiotu zaskarżenia na etapie postępowania apelacyjnego

wynosiła 71.385,83 zł. W skardze zawarto jedynie stwierdzenie, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe, gdyż

długotrwała choroba związana z wiekiem pozwanych uniemożliwiła im skuteczne

wniesienie skargi kasacyjnej. W skardze nie zawarto jednak żadnego uzasadnienia tej

okoliczności, ani nie podjęto choćby próby uprawdopodobnienia tej okoliczności. W

orzecznictwie

Sądu Najwyższego

co

prawda

przyjmuje

się,

że

szczególnym

przypadkiem o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. może być m.in. długotrwała, ciężka

choroba (por. postanowienie SN z 2.02.2006 r., I CNP 4/06, OSNC nr 6/2006, poz. 113).

lecz okoliczność ta powinna być przez stronę skonkretyzowana i uprawdopodobniona.

Skarżący nie wskazali ani w jakim okresie ich choroba miała miejsce, ani jaki był jej

rodzaj. Uniemożliwia to ocenę, czy w sprawie rzeczywiście zachodzi nadzwyczajny

przypadek

dopuszczalności

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia.

W myśl art. 4248 § 2 in fine k.p.c. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie zachodzi

wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Wypełniając dyspozycję tego przepisu,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.