I CNP 18/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 18 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi H. B., K. B. i G. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty

Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Nc …, wydanego w

sprawie

z powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. Stefczyka

w Gdyni

przeciwko H. B., K. B. i G. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2012 r.,

1. odrzuca skargę

2. nie obciąża skarżących kosztami postępowania skargowego

na rzecz

Spółdzielczej

im. F. Stefczyka w Gdyni.

Kasy

Oszczędnościowo-Kredytowej

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w S. uwzględnił powództwo o zapłatę wniesione przeciwko H.

B., K. B. i G. B., wydając w dniu 29 kwietnia 2010 r. nakaz zapłaty w postępowaniu

upominawczym.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego nakazu zapłaty

pozwani zarzucili naruszenie art. 499 pkt 2 k.p.c. i podnieśli, że niezgodność

z prawem tego orzeczenia wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego. Skarżący przedstawili również argumentację która w ich ocenie

uzasadnia pogląd, że doznali szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia,

którego dotyczy skarga oraz przytoczyli okoliczności wskazujące, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

winna odpowiadać wymogom szczególnym dla tego środka procesowego,

określonym w art. 4245 § 1 k.p.c. Ich zachowanie podlega badaniu przez Sąd

Najwyższy przy wniesieniu skargi, a brak któregokolwiek z koniecznych elementów

skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 424 § 1 k.p.c.). Z brzmienia art. 424 § 1 pkt 5

k.p.c. wynika, że w sytuacji, gdy skargę wniesiono w oparciu o art. 424 1 § 2 k.p.c.

skarżący powinien wykazać, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi. Określony w art. 4241 § 2 k.p.c. wymóg dopuszczalności skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego

postępowanie w sprawie, wydanego przez Sąd pierwszej instancji w wypadkach

jedynie wyjątkowych, dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z prawem tego

orzeczenia (wynikających z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego

lub konstytucyjnych praw i wolności człowieka i obywatela), jak i przyczyn, dla

których strona postępowania sądowego nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych umożliwiających zaskarżenie orzeczenia. W

przypadku

rozpoznawanej skargi środkiem tym był sprzeciw od nakazu zapłaty, którego pozwani

nie złożyli. W świetle art. 4245 § 1 pkt 5 skarga powinna zawierać wykazanie,

że z uwagi na wyjątkową sytuację pozwani nie mogli skorzystać z możliwości

zaskarżenia nakazu zapłaty przez wniesienie sprzeciwu. Temu wymogowi

wniesiona skarga nie odpowiada. Zawarto w niej stwierdzenie, że pozwani odstąpili

od wniesienia sprzeciwu będąc przekonani, że sąd wydając nakaz zapłaty działał

zgodnie z prawem, a nadto mieli ograniczone środki finansowe. Przytoczona przez

skarżących argumentacja w nie stanowi wskazania tego rodzaju okoliczności,

których zaistnienie pozwalałoby przyjąć, że pozwani nie złożyli w terminie

sprzeciwu od nakazu zapłaty z przyczyn o charakterze wyjątkowym.

Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że w skardze nie wykazano

spełnienia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Dlatego też skarga

podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

es