I CNP 17/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 17/11

.

POSTANOWIENIE

Dnia 13 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi B. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 listopada

2009 r.,

wydanego w sprawie z powództwa B. B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi m.. W., Miasta

W. i R. S.A. w W.

o przywrócenie posiadania w trybie dekretu z dnia 8 marca 1946 r.

o majątkach opuszczonych i poniemieckich,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 kwietnia 2011 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od B. B. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem

zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem

skargi.

Uzasadnienie

W dniu 2 grudnia 2010 r. powódka B. B. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z

dnia 23 listopada 2009 r. oddalającego jej zażalenie na postanowienie Sądu

pierwszej instancji odrzucające apelację powódki od wyroku oddalającego

powództwo o przywrócenie posiadania w trybie dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o

majątkach opuszczonych i poniemieckich nieruchomości bliżej określonej w pozwie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która zmieniła między innymi

przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z art. 424 1, art. 5192,

art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c. w nowym brzmieniu skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje

obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących

postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących

postępowanie,

wydanych

przez

sąd

drugiej

instancji

w

postępowaniu

nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń

sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności

wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem

polubownym za granicą.

W ustawie nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano

przepisów międzyczasowych, co oznacza, zgodnie z zasadą bezzwłocznego

stosowania przepisu procesowego (porównaj uzasadnienie uchwały składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r. III CZP

49/00, OSNC 2001/4/53), że od dnia wejścia w życie tej ustawy skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienione we

wskazanych wyżej przepisach jest niedopuszczalna.

Niedopuszczalna jest zatem wniesiona w dniu 2 grudnia 2010 r. skarga powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu drugiej

instancji oddalającego zażalenie na postanowienie odrzucające apelację. Zgodnie

z

art. 4248 k.p.c. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu i dlatego Sąd

Najwyższy orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

Na zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa reprezentującej przed Sądem Najwyższym pozwany Skarb PaństwaPrezydenta m. W., zasądzono na jej rzecz od powódki zwrot kosztów postępowania

wywołanego wniesieniem skargi (art. 98 w zw. z art. 424 12 oraz art. 39821 i art. 391

§ 1 k.p.c. ).