I CNP 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie skargi R.J. Prezesa Zarządu Spółki z o.o. w upadłości (reprezentanta

upadłego) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt [...],

wydanego w postępowaniu upadłościowym Spółki z o.o.

w przedmiocie zażalenia reprezentanta upadłego z dnia 26 września 2005 r. na

postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2005 r.,

przy udziale Syndyka masy upadłości Spółki z o.o.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (tzw. przymus

adwokacko-radcowski). Tymczasem skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w W., opisanego bliżej w części

wstępnej postanowienia, złożył Prezes Zarządu skarżącej spółki, a zatem osoba nie

mająca w tym zakresie zdolności postulacyjnej. Wobec takiego stanu rzeczy,

skarga ta jako wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. podlegała odrzuceniu i

Sąd Rejonowy nie powinien w ogóle nadawać jej biegu procesowego (art. 424 6 § 3

k.p.c.). Skoro jednak została ona przedstawiona Sądowi Najwyższemu, to należało

orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 w zw. z art. 42412 k.p.c.).