Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CNP 16/25 AI generated

I CNP 16/25 · Sąd Najwyższy

Case Number I CNP 16/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Powódka K. S. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2023 r., wydanego w sprawie przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w S. o zapłatę i rentę. Skarżąca utożsamiła wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny z przytoczeniem podstaw skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia, przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.

Legislator headnote

AI generated

art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c, art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c, art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 4248 § 1 k.p.c; I CNP 16/25 · Sąd Najwyższy: Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. i odwrotnie - wskazanie przepisu prawa materialnego lub przepisów postępowania, z którym orzeczenie jest niezgodne, nie spełnia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. wskazania podstaw skargi i jej uzasadnienia. (zob. postanowienia SN z 26 października 2021 r., II CNP 1/21 oraz z 29 stycznia 2021 r., II CNP 18/20)Oprócz tego w przedstawionej skardze nie zawarto dostatecznego uprawdopodobnienia szkody.

Keywords

AI generated
insufficiently substantiated submissions illegible pleading insufficiently substantiated grievance undue insurance benefit claim for insurance benefits reapplication for disability pension

Cited Legislation

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c
i odwrotnie - wskazanie przepisu prawa materialnego lub przepisów postępowania, z którym orzeczenie jest niezgodne, nie spełnia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., tj.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Zgodnie zaś ze stanowiskiem wielokrotnie zajmowanym przez Sąd Najwyższy, przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
skutkuje odrzuceniem skargi na mocy art. 4248 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I ACa 2363/22
o stwierdzenie niezgodności z prawem‎prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z 30 listopada 2023 r., I ACa 2363/22 (I WSC 385/24),‎wydanego w sprawie z powództwa K.
II CNP 124/06
art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 385 § 2 k.c., poprzez błędne zastosowanie reguły interpretacyjnej zawartej w art. 65 § 2 k.c. i w rezultacie niesłuszne uznanie, iż obowiązek wynikający z § 8 ust. 1 pkt 11 lit. b.1 owu-ac obejmuje swoim zakresem zabezpieczenie dokumentów tylko poza pojazdem, po opuszczeniu pojazdu (tj. oddaleniu się od pojazdu i pozostawieniu go bez bezpośredniego nadzoru), ale również w samym pojeździe, co stanowi wykładnię niejednoznacznego postanowienia umowy na niekorzyść konsumenta;
V CNP 93/08
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2009 r.
IV CNP 116/08
Sygn. akt IV CNP 116/08 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marian Kocon SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego w E. z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], w sprawie z powództwa A. Spółki z o.o. przeciwko Ł.K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 czerwca 2009 r., oddala skargę. 2 Uzasadnienie Sąd Rejonowy w E., po rozpoznaniu skargi powódki A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 listopada 2007 r., postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
I CNP 206/22
Pozwany wystąpił o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 grudnia 2020 r., którym oddalona została jego apelacja od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie z 29 października 2019 r., zasądzającego na rzecz powoda kwotę 18.003 zł z odsetkami za opóźnienie oraz koszty postępowania, jako nieuiszczonego przez pozwanego będącego dzierżawcą nieruchomości powoda podatku od nieruchomości, do zwrotu którego pozwany zobowiązał się w stosunku do powoda. Skarżący stwierdził, że od wyroku Sądu Okręgowego z 15 grudnia 2020 r.‎z uwagi na wartość przedmiotu sporu nie przysługiwała skarga kasacyjna i brak jest podstaw do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem.
II CNP 1/21
Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z 3 września 2020 r., po rozpoznaniu sprawy z powództwa A. L. przeciwko M. L. o zapłatę, na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z 29 maja 2019 r., zmienił zaskarżony wyrok, zasądzając od M. L. na rzecz A. L. kwotę 10.667,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 września 2016 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, zasądzając od M. L. na rzecz A. L. kwotę 1.596,25 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Oddalił apelację Powoda i Pozwanego w pozostałym zakresie oraz zasądził od M.
AI generated
I CNP 66/25
W związku ze skargą A.R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Jej celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej (art. 4171 § 2 k.c.). Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego niezgodność z prawem orzeczenia rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.
I CNP 50/24
Powód G. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 23 października 2023 r., wydanego w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w Środzie Śląskiej o zapłatę. Skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia, przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.
I CNP 79/24
Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, żądając stwierdzenia niezgodności z art.
III AUa 975/11
Wyrokiem dnia 20 października 2011r.
I CNP 86/23
Pozwana X. Y. (występująca uprzednio, w postępowaniu sądowym, jako X. Y.) wniosła osobiście, będąc prokuratorem Prokuratury Rejonowej, skargę (określając ją „wnioskiem”) w piśmie z 12 marca 2021 r. o stwierdzenie niezgodności z prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 lutego 2021 r. (sygn. akt II Cz 231/20), którym oddalono jej zażalenie na postanowienie tego Sądu z 24 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II C 1452/16. Skargę tę skierowała bezpośrednio do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie przedmiotowego postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 lutego 2021 r., jako „nieważnego z mocy prawa i niezgodnego z prawem; wydanego w nieodpowiednim składzie i przez sędziów wyłączonych z mocy prawa a do tego przed zakończeniem procedury związanej ze złożonym wnioskiem o wyłączenie sędziego referenta [X.Y.] i wszystkich sędziów od rozpoznania zażalenia na postanowienie z 24 lipca 2020 r. i bez posiadania akt w czasie rozpoznawania zażalenia w dniu 15 lutego 2021 r. i bez ich znajomości w szczególności bez znajomości zażalenia” co w jej ocenie spowodowało, że wydane postanowienie nie odpowiadało prawu i „nie jest sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości”.We wnioskach skarżąca domagała się stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 lutego 2021 r. (sygn. akt II Cz 231/20), gdyż, jak stwierdziła, „nie miało ono oparcia w przepisach prawa”, a nadto wniosła do Sądu Apelacyjnego w Warszawie o przekazanie sprawy do Sądu Najwyższego „celem wskazania przez ten Sąd sądu spoza apelacji warszawskiej właściwego do rozpoznania wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z uwagi na treść wniosku pozwanej zawarty w jej piśmie procesowym z 12 marca 2021 r., w którym żądała ona stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia z 15 lutego 2021 r., sygn. akt II C 1452/16 i II Cz 231/20 Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie jej pismo zostało zakwalifikowane jako skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do której rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy, któremu przekazano to pismo przez wyżej wymieniony Sąd drugiej instancji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CNP 16/25 POSTANOWIENIE 3 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 3 czerwca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie ze skargi K. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem‎prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z 30 listopada 2023 r., I ACa 2363/22 (I WSC 385/24),‎wydanego w sprawie z powództwa K. S.‎przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń spółki akcyjnej w S.‎o zapłatę i rentę, odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Powódka K. S. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2023 r., wydanego w sprawie przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w S. o zapłatę i rentę. Skarżąca utożsamiła wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny z przytoczeniem podstaw skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia, przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.

Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany srodek procesowy, zatem przepisy ja regulujące powinny być wykładane ściśle (por. wyroki Sądu Najwyższego z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, z 25 marca 2009 r., V CNP 93/08, z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08; z 22 kwietnia 2023 r., II CNPP 5/22 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2023 r. I CNP 206/22).Zgodnie z art. 4245 § 1 do elementów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należą: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego orzeczenia, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem.Wymaganie wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny nie może być utożsamiane ze wskazaniem podstaw skargi.

Powinność wskazania przepisu prawa, z którym wyrok jest niezgodny, stanowi bowiem cechę szczególną skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i wynika z konieczności rozróżnienia między przepisami, które zostały naruszone, a przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Podstawy skargi mogą zatem wypełniać przepisy prawa materialnego lub prawa procesowego, podczas gdy przepisem, z którym wyrok jest niezgodny, może być jedynie przepis lub zespół przepisów merytorycznych stanowiących materialną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. i odwrotnie - wskazanie przepisu prawa materialnego lub przepisów postępowania, z którym orzeczenie jest niezgodne, nie spełnia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. wskazania podstaw skargi i jej uzasadnienia. (zob. postanowienia SN z 26 października 2021 r., II CNP 1/21 oraz z 29 stycznia 2021 r., II CNP 18/20)Oprócz tego w przedstawionej skardze nie zawarto dostatecznego uprawdopodobnienia szkody.

Powódka wskazała, że poprzez wydanie zaskarżonego wyroku doznała szkody polegającej na niezasądzeniu na jej rzecz kwoty, której się domagała.Powódka uznała za szkodę kwotę, której dochodziła pozwem, a która jednak nie została zasądzona na jej rzecz. Jako poniesioną szkodę wskazała okoliczność oddalenia jej roszczeń o zadośćuczynienie oraz świadczenia okresowe wraz z odsetkami. Zgodnie zaś ze stanowiskiem wielokrotnie zajmowanym przez Sąd Najwyższy, przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. dotyczy jedynie zaistniałej, poniesionej już szkody.

Skarżący powinien wskazać czas powstania szkody, jej postać, rozmiar i adekwatny związek przyczynowy między tak określoną szkodą a zaskarżonym wyrokiem (zob. postanowienia SN z 14 czerwca 2021 r., III CNP 8/21; z 28 maja 2021 r., V CNP 5/21 oraz z 17 czerwca 2021, III CNP 14/20). Nieuwzględnienie powództwa nie może bowiem być utożsamiane z wyrządzeniem szkody, której rozmiary odpowiadałyby wysokości dochodzonego przez powoda roszczenia (zob. np. postanowienie SN z 21 lutego 2013 r., III CNP 2/13; z 25 maja 2007 r., III CNP 30/07; z 29 marca 2019 r., IV CNP 33/18; z 27 marca 2015 r., I CNP 43/14; z 4 stycznia 2019 r., IV CNP 27/18; z 29 lutego 2024 r., I CNP 8/23)W postanowieniu z 21 czerwca 2023 r., I CNP 204/22 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że:

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody nie może sprowadzać się do stwierdzenia, że sąd nie uwzględnił ostatecznie powództwa strony bądź orzekł niezgodnie z wnioskiem, z którym wystąpił wnioskodawca, gdyby bowiem wystarczającym było powołanie się na "przegraną" spełnienie wymagania przewidzianego art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. traciłoby sens.Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skutkuje odrzuceniem skargi na mocy art. 4248 § 1 k.p.c. Mariusz Załucki[SOP][r.g.] ‎