Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CNP 155/22 AI generated

I CNP 155/22 · Sąd Najwyższy

Case Number I CNP 155/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Gdyni zasądził od N. C. na rzecz M. S. kwotę 8610 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od 15 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty (pkt I) oraz oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II). Wyrokiem z 20 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił apelację pozwanego. Pozwany zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Okręgowego, wskazując na naruszenie art. 379 pkt 4 k.p.c. przez niezbadanie z urzędu ustawowych przesłanek determinujących nieważność postępowania polegających na rozpoznaniu sprawy przez skład sędziowski sprzeczny z przepisami prawa, co stanowi przyczynę nieważności postępowania określoną w art. 379 pkt 4 k.p.c.

Legislator headnote

AI generated

art. 379 pkt 4 k.p.c, art. 4249 k.p.c, art. 4171 § 2 k.c, art. 4241 § 1 k.p.c, art. 42412 k.p.c; I CNP 155/22 · Sąd Najwyższy: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).

Keywords

AI generated
procedural nullity violation of procedural rules lack of procedural indigence multi-stage procedure extraordinary plea of nullity complexity of proceedings

Cited Legislation

AI generated
art. 379 pkt 4 k.p.c
Pozwany zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Okręgowego, wskazując na naruszenie art. 379 pkt 4 k.p.c.
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 42412 k.p.c
39821 oraz art. 42412 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
XII Ga 570/21
akt XII Ga 570/21 ‎w sprawie z powództwa M.
V CNP 50/17
W związku z wniesieniem przez uczestniczkę A.R.
IV CNP 53/17
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 417 § 1 w związku z art. 4171 § 2 k.c.). Mając na względzie, że odpowiedzialność ta wiąże się z istotą władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej, w judykaturze, przy aprobacie Trybunału Konstytucyjnego, utrwaliło się stanowisko, że niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie orzeczenie, którego nieprawidłowość ma charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 2012 r., SK 4/11, OTK-A 2012, nr 8, poz. 97 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174, i z dnia 13 stycznia 2017 r., III CNP 3/16, niepubl.).
IV CNP 25/05
Wyrok z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05 Niezgodność z prawem w rozumieniu art.
I CNP 33/06
Wyrok z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06 Orzeczeniem niezgodnym z prawem – w rozumieniu art.
IV CNP 18/09
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2009 r.
AI generated
V ACa 295/14
Powódka T. J. domagała się w pozwie stwierdzenia nieważności umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w B., przy ulicy (...), o powierzchni 23,4 m2, dla którego Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą KW (...) wraz z przynależnym do tego lokalu udziałem w nieruchomości wspólnej oraz zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych.
I CNP 50/23
Z. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 lutego 2021 r. Zaskarżając wyrok w części, tj.: w punkcie 1 lit. a, b, g oraz w punktach 3 i 4, oparł skargę na naruszeniu przepisów prawa procesowego: art. 233 § 1 k.p.c., art. 278 § 1 w zw. z art. 328 § 2 i art. 3271 k.p.c., art. 322 k.p.c. oraz art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Wniósł o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny ze wskazanymi przepisami prawa.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Artykuł 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, które powinny być spełnione kumulatywnie.
III CZ 33/26
Pozwem z 31 grudnia 2018 r.
I CNP 86/23
Pozwana X. Y. (występująca uprzednio, w postępowaniu sądowym, jako X. Y.) wniosła osobiście, będąc prokuratorem Prokuratury Rejonowej, skargę (określając ją „wnioskiem”) w piśmie z 12 marca 2021 r. o stwierdzenie niezgodności z prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 lutego 2021 r. (sygn. akt II Cz 231/20), którym oddalono jej zażalenie na postanowienie tego Sądu z 24 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II C 1452/16. Skargę tę skierowała bezpośrednio do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie przedmiotowego postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 lutego 2021 r., jako „nieważnego z mocy prawa i niezgodnego z prawem; wydanego w nieodpowiednim składzie i przez sędziów wyłączonych z mocy prawa a do tego przed zakończeniem procedury związanej ze złożonym wnioskiem o wyłączenie sędziego referenta [X.Y.] i wszystkich sędziów od rozpoznania zażalenia na postanowienie z 24 lipca 2020 r. i bez posiadania akt w czasie rozpoznawania zażalenia w dniu 15 lutego 2021 r. i bez ich znajomości w szczególności bez znajomości zażalenia” co w jej ocenie spowodowało, że wydane postanowienie nie odpowiadało prawu i „nie jest sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości”.We wnioskach skarżąca domagała się stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 lutego 2021 r. (sygn. akt II Cz 231/20), gdyż, jak stwierdziła, „nie miało ono oparcia w przepisach prawa”, a nadto wniosła do Sądu Apelacyjnego w Warszawie o przekazanie sprawy do Sądu Najwyższego „celem wskazania przez ten Sąd sądu spoza apelacji warszawskiej właściwego do rozpoznania wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z uwagi na treść wniosku pozwanej zawarty w jej piśmie procesowym z 12 marca 2021 r., w którym żądała ona stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia z 15 lutego 2021 r., sygn. akt II C 1452/16 i II Cz 231/20 Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie jej pismo zostało zakwalifikowane jako skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do której rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy, któremu przekazano to pismo przez wyżej wymieniony Sąd drugiej instancji.
I CNP 29/22
Wyrokiem z 28 czerwca 2019 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CNP 155/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie ze skargi N. C.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt XII Ga 570/21 ‎w sprawie z powództwa M. S. ‎przeciwko N. C.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym 16 marca 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie, 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. zasądza od skarżącego na rzecz powódki kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Gdyni zasądził od N. C. na rzecz M. S. kwotę 8610 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od 15 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty (pkt I) oraz oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II). Wyrokiem z 20 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił apelację pozwanego. Pozwany zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Okręgowego, wskazując na naruszenie art. 379 pkt 4 k.p.c. przez niezbadanie z urzędu ustawowych przesłanek determinujących nieważność postępowania polegających na rozpoznaniu sprawy przez skład sędziowski sprzeczny z przepisami prawa, co stanowi przyczynę nieważności postępowania określoną w art. 379 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).

Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia SN: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17 i z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17). Orzeczenie powinno być sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki SN: z 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09; postanowienie SN z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17).

Podstawą uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy i ewidentny. Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. definiuje się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie materialnym, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki SN: z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17).

Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga, której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa. Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej skardze. Uchybienia zarzucane w skardze nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu wskazanym na wstępie. Wątpliwości skarżącego zostały już wyjaśnione w postanowieniach Sądu Najwyższego: z 31 maja 2022 r., I CSK 1498/22 i z 13 lipca 2020, II CSK 581/19. W ich świetle nie można uznać, że w niniejszej sprawie wystąpiła nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 i 99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 oraz art. 42412 k.p.c.