I CNP 14/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 14/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi J. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 7 stycznia 2010 r., wydanego w sprawie

z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w P.

przeciwko J. A.

o wydanie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lipca 2012 r.,

skargę odrzuca.

Uzasadnienie

Pozwany J. A. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, tj. wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 stycznia

2010 r., którym oddalono apelację od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 26

września 2008 r. Sąd pierwszej instancji nakazał nim skarżącemu, aby wydał

powódce Spółdzielni Mieszkaniowej w P. część nieruchomości gruntowej o

wymiarach 11,5 m od strony wschodniej, 29,5 m od strony północnej i 39 m od

strony zachodnio-południowej o powierzchni 230 m2 z działki ewidencyjnej 468/7

według

oznaczenia

szkicu

sytuacyjnego

opracowanego

przez

geodetę

uprawnionego K. J. z czerwca 2004 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje od prawomocnego merytorycznego orzeczenia w zasadzie sądu drugiej

instancji i wyjątkowo - w przypadku określonym w art. 4241 § 2 k.p.c. - sądu

pierwszej instancji, kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie

stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia

w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale i wyjątkowym. Zasadą bowiem

jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga

omnes,

jak

też

sanuje

wszelkie

ewentualne

naruszenia

prawa,

którymi

orzeczenie jest dotknięte. Z tego względu jest środkiem wysoce sformalizowanym

i wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c. należy

interpretować ściśle.

Do tej kategorii wymagań należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4

k.p.c.). Uwzględnienie bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie

jest niezgodne z prawem, ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość

dochodzenia od państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego

wydanie. Spełnienie tego wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru

szkody. Wywód ten powinien także zawierać informację dotyczącą czasu jej

powstania

oraz

określać

związek

przyczynowy

z

wydaniem

orzeczenia

niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem tego wymagania odwołanie się do

szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też mogącej powstać w przyszłości

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006,

nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepublikowane).

W skardze nie spełniono tego wymagania, gdyż nie określono ani rodzaju, ani

rozmiaru szkody. Poza tym wynika z niej, że w zasadzie jest to szkoda przyszła.

Zasygnalizowane

wymaganie

jest

elementami

konstrukcyjnym

skargi

i dlatego brak ten jest nieusuwalny w trybie właściwym dla naprawiania braków

formalnych pism procesowych.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jw