I CNP 13/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 13/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi Instytutu Kardiologii w W. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 grudnia 2006 r

w sprawie z powództwa M. L.

przeciwko Instytutowi Kardiologii w W.

o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 marca 2007 r.,

odrzuca skargę i zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda

kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwanego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 4 grudnia 2006 r.

podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c.,

powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia. Wywód prawny we wskazanym zakresie jednak nie

wyczerpuje warunku skargi z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem

– zgodnie z treścią tego przepisu – nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, ale

także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący powinien zatem wykazać, że

wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem –

w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na

rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie

mieszczą

się

w

podstawach

skargi

o

wznowienie

postępowania.

Tylko

w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było

ale nie jest możliwe. Skarga powodów nie spełnia warunku przewidzianego w z art.

4245 § 1 pkt 5 k.p.c., albowiem w ogóle nie nawiązuje do wymagania wskazanego

w tym przepisie.

Skarżący nie wskazał także przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Skarga nie spełnia zatem także wymagania przewidzianego w art. 424 5

§ 1 pkt 3 k.p.c. Nie sanuje tego braku okoliczność, że przepisy prawa powołane

zostały w podstawach, na których skarga została oparta (art. 424 5 § 1 pkt 2 k.p.c.),

skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 424 5 § 1 k.p.c. są niezależne od

siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje. Powołany

w podstawach skargi art. 149 k.p.c. nie pozostaje w żadnym związku z jej

uzasadnieniem.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.). Z przyjętego w tym

przepisie uregulowania nie wynika obowiązek udowodnienia szkody, zaktualizuje

się

on

bowiem

o odszkodowanie,

dopiero

w

wytoczonym

postępowaniu

po

przeciwko

stwierdzeniu

Skarbowi

niezgodności

z

Państwa

prawem

prawomocnego orzeczenia. W postępowaniu wywołanym skargą wystarczy

uprawdopodobnienie szkody.

Pełnomocnik strony pozwanej w celu wypełnienia tego warunku skargi

ograniczył

się

do

stwierdzenia:

„…przez

wydanie

postanowienia

uniemożliwiającego wniesienie apelacji wyrządzono szkodę stronie pozwanej,

wniosek o

zmianę

lub

uchylenie

tego

postanowienia

jest

uzasadniony”.

Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia skargi płynie wniosek, że w ocenie jej

autorki uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody polega na przytoczeniu samych

twierdzeń o jej zaistnieniu. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić.

Przyjąć zatem należy, że uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej

zaskarżonym orzeczeniem zostaje spełnione, jeśli skarżący powoła w skardze nie

tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym

orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi

korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które

uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu

wywołanym skargą Sąd Najwyższy – jak już podniesiono – wprawdzie nie bada

tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia

(uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta

zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie

spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego

stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała.

Skarga nie spełnia ponadto wymagania, o którym mowa w art.424 5 § 1 pkt 6

k.p.c., skoro zamiast wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem,

autorka skargi wniosła „o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia”.

Zawiera zatem wniosek nieprzewidziany w art. 4245 § 1 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1

i 2 w zw. z art. 42412, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

jc