I CNP 122/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 122/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

w sprawie skargi J. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt VI

ACa (…), wydanego w sprawie

z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej S.(...) w W. przeciwko J. K. o zapłatę

i z powództwa wzajemnego J. K. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej S.(…) w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację pozwanego (powoda wzajemnego) J. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z

dnia 19 marca 2003 r.

Skarga pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku

wskazuje jako podstawę naruszenie prawa materialnego, a to: art. 229 § 1 w zw. z art.

226 § 1 i 2 prawa spółdzielczego (Dz. U. z dnia 26 maja 1995 r. Nr 54 z późn. zm.) i

statutu Spółdzielni Mieszkaniowej „S.(...)”. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody

spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku skarżący określił jej wysokość na

kwotę 115.000 zł i wskazał, że składa się na nią wyegzekwowana od niego wraz z

kosztami postępowania na rzecz Spółdzielni kwota 80.515,41 zł oraz nadpłata na rzecz

Spółdzielni w kwocie 20.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia obok wymagania przytoczenia podstaw skargi oraz ich

uzasadnienia (pkt 2) ustanawia odrębne od niego wymaganie konstrukcyjne wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3). Taka

konstrukcja skargi w zakresie wskazanych elementów uzasadniona jest tym, że nie

każde naruszenie prawa podnoszone w ramach podstaw skargi powoduje niezgodność

orzeczenia z prawem. Podnoszone w skardze w podstawach skargi zarzuty naruszenia

prawa muszą stanowić przyczynę niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona skarga nie spełnia wymania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.

Jej brak w tym zakresie ma charakter nieusuwalny.

Z tej przyczyny, jako niedopuszczalna, skarga podlegała odrzuceniu, o czym

orzeczono na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.