I CNP 121/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 121/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

w sprawie skargi B. I.-P. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 lutego 2007

r., sygn. akt V Cz (…), wydanego w sprawie

z powództwa B. I.-P.

przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w W. S.A. z siedzibą

w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy odrzucił apelację

powódki B. I.-P. od wyroku tego Sądu z dnia 24 października 2006 r.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie powódki na

to postanowienie podzielając stanowisko, że apelacja powódki nie spełnia wymogu

określonego w art. 368 § 1 pkt 5. Apelacja wniesiona przez profesjonalnego

pełnomocnika w osobie radcy prawnego podlegała więc odrzuceniu bez wzywania do

usunięcia braku, stosownie o art. 3701 k.p.c.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego opartej na zarzucie naruszenia art. 368 § 1 pkt 5 kpc powódka

zarzuciła, że Sąd odwoławczy błędnie przyjął, iż jej apelacja nie spełniała wymagania

określonego tym przepisem, podczas gdy wyraźnie wskazano w niej zakres zaskarżenia

przez odwołanie się do żądań pozwu. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody

spowodowanej przez wydanie zaskarżonego postanowienia skarżąca podała, że w jego

następstwie utraciła możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem i otrzymania

dochodzonej w sprawie kwoty. Wskazała, że szkodę stanowi utrata wpisu od pozwu i

apelacji

w wysokości

102,00

zł,

utrata

wpisu

uiszczonego

od

zażalenia

na

postanowienie o odrzucenie apelacji w kwocie 30 zł, konieczność zapłaty pozwanej

zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego kosztów zastępstwa procesowego w

wysokości 225 zł wydatki na badanie wody, których zasądzenia domagała się w pozwie

w kwocie 600,24 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia

powinna

zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Wydanie zaskarżonego postanowienia niewątpliwie pozbawiło skarżącego prawa

do oceny przez sąd drugiej instancji zasadności wyroku Sądu Rejonowego

oddalającego powództwo skarżącej. Brak jednak podstaw do uznania, że skarżąca

uprawdopodobniła wyrządzenie jej szkody spowodowanej przez wydanie tego

postanowienia. Twierdzenie o wyrządzeniu szkody skarżąca opiera bowiem na

założeniu, że wyrok sądu pierwszej instancji był błędny, wniesiona przez nią apelacja

zostałaby uwzględniona i zasądzona zostałaby na jej rzecz dochodzona kwota, a także

nie poniosłaby kosztów związanych z prowadzeniem sprawy. Wyrządzenie szkody,

polegającej na niezasądzeniu dochodzonej kwoty, skarżąca wiąże więc bezpośrednio

z wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji, a jedynie pośrednio z wydaniem

zaskarżonego postanowienia , którym zamknięto jej drogę do rozpoznania sprawy w

drugiej

instancji.

Rzeczą

Sądu

Najwyższego

w postępowaniu

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, którym stronie zamknięty został

dostęp do rozpoznania sprawy w drugiej instancji, nie jest jednakże zastępowanie sądu

drugiej instancji i dokonywanie oceny zasadności wyroku wydanego w sprawie przez

sąd pierwszej instancji oraz rozstrzygnięcie, jakiej treści orzeczenie powinien wydać sąd

drugiej instancji, gdyby apelacja nie została odrzucona (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CNP 79/05, niepubl.). Okoliczności powołane

przez skarżącego na uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej przez wydanie

zaskarżonego

postanowienia,

jako

nie podlegające

ocenie

w

postępowaniu

o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia, nie mogą być uznane za

uprawdopodabniające wyrządzenie szkody spowodowanej jego wydaniem.

Jedynie zaskarżenie wyroku sądu pierwszej instancji w drodze skargi

o stwierdzenie jego niezgodności z prawem umożliwiłoby dokonanie oceny jego

prawidłowości. Skarżąca musiałaby jednak wykazać, że zachodzą przesłanki, o których

mowa w art. 4241 § 2 k.p.c.

Wskazać trzeba nadto, iż koszty procesu, którymi została obciążona strona, także

wówczas gdy zostały uiszczone, nie stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z

dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06 nie publ.).

Z tych względów orzeczono ja w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).