I CNP 113/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 113/09

POSTANOWIENIE

Dnia 11 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi P. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P.

z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt IV Cz (…), wydanego w sprawie

z wniosku P. S., Miejskiego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej TBS Spółki z o.o. w P. i

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

przy uczestnictwie dłużników L. D. i B. D.

o świadczenie pieniężne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarżący (wierzyciel-wnioskodawca) P. S., zastępowany przez profesjonalnego

pełnomocnika,

wniósł

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 maja 2009 r. Skarga podlega

odrzuceniu z następującej przyczyny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek zaskarżenia, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Analiza treści skargi nie pozwala na stwierdzenie aby skarżący prawidłowo

wypełnił obowiązek nałożony w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanym brakiem podlega odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.).