I CNP 113/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 113/08

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi J.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...],

wydanego w sprawie z powództwa J.S.

przeciwko SM "E."

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2009 r.,

1. odrzuca skargę;

2. oddala wniosek adwokata P.H. o przyznanie od Skarbu

Państwa

wynagrodzenia

za

udzielenie

z

urzędu

nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu ze skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Uzasadnienie

Problem

merytoryczny

przedstawiony

w

niniejszej

skardze

dotyczy

dopuszczalności naliczania przez spółdzielnię mieszkaniową odsetek od zaległości

czynszowej. Zgodnie ze statutem spółdzielni, było to możliwe w sytuacji zwłoki,

a więc zawinionej zaległości, tymczasem skarżący nie uiszczał czynszu z powodu

choroby. Sąd l instancji przyjął, że odsetki i tak mogły być naliczane na podstawie

art. 481 k.c. (na zasadach ogólnych), ponieważ statut spółdzielni regulował

wyłącznie kwestię zwłoki. Sąd II instancji przyjął, że w sprawie zaszła zwłoka

w rozumieniu art. 476 k.c., ponieważ powód nie udowodnił, że opóźnienie

w czynszu było niezawinione (sama choroba nie jest per se dowodem braku winy

w opóźnieniu spełnienia świadczenia). Powód dowodzi obecnie w skardze, że to

ostatnie orzeczenie zapadło bez uwzględnienia przez sąd II instancji znajdującego

się w aktach sprawy wyroku z 1998 r., gdzie w uzasadnieniu wyraźnie

Sąd przyznał, że opóźnienie w regulowaniu czynszu nie było uzasadnione.

Po pierwsze, trzeba wskazać, że tego typu stwierdzenie w innym wyroku nie jest

wiążące w badanej sprawie. Inny wyrok wiąże co do rozstrzygnięcia, a nie co do

ustalonych okoliczności, na podstawie których owo rozstrzygnięcie zapadło.

Po drugie, należy przyjąć, iż skarga w istocie dotyczy wadliwej oceny dowodów

przez sąd (nieuwzględnienia rzeczonego wyroku z 1998 r.). Tymczasem, zgodnie

z art. 4244 k.p.c., kwestionowanie oceny dowodów przez sąd nie jest dopuszczalną

podstawą

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia. Po trzecie, za odrzuceniem skargi przemawia też wskazanie,

że kwestionowane orzeczenie jest sprzeczne z art. 316 k.p.c. (w związku z art. 328

k.p.c.), który przewiduje jedynie, jakie dowody sąd ma wziąć pod uwagę przy

orzekaniu (z chwili zamknięcia rozprawy).

Niniejsza skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

Oddalając wniosek pełnomocnika powoda (adwokata) o przyznanie od

Skarbu Państwa nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd

Najwyższy uznał, że sporządzenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, która podlega odrzuceniu, nie jest „udzieleniem

pomocy prawnej" w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.),

za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., l CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10,

poz. 178).