I CNP 111/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 111/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi F.Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 16 stycznia

2008 r., wydanego w sprawie z wniosku F.Z.

o dokonanie wypłaty wynagrodzenia z rachunku Skarbu Państwa

w sprawie dotyczącej likwidacji partii pod nazwą "P"

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez wnioskodawcę F.Z. skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 16 stycznia 2008

r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia.

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić

i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco

uzasadnić.

Zawarta, tylko w uzasadnieniu skargi, krótko wzmianka na temat

niemożliwości uchylenia zaskarżonego postanowienia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych, nie może być uznana za prawidłowe (wystarczające)

wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).

W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu

prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne.

Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień

prawnych ostateczna treść postanowienia sądu może odpowiadać prawu. Dlatego

też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest zdaniem autora skargi, niezgodny, należeć powinno, do tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi.

Skarga, jako dotknięta wskazanymi brakami, podlegała odrzuceniu (art. 424 8

§ 1 k.p.c.).