I CNP 108/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 108/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi B.P. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w W.

z dnia 15 listopada 2004r., wydanego w sprawie

z powództwa SM "G."

przeciwko B.P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany B.P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w W. w dniu 15

listopada 2004 r. Wskazane orzeczenie Sądu pierwszej instancji uprawomocniło się

wobec odrzucenia sprzeciwy od nakazu zapłaty i wobec oddalenia zażalenia na

postanowienie w przedmiocie odrzuceniu sprzeciwu.

Sąd Najwyższy, uznając skargę pozwanego za niedopuszczalną, zważył co

następuje. Zgodnie z art. art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom od orzeczenia sądu

drugiej instancji. Jedynie w wypadkach, jak stanowi § 2 tego przepisu, wyjątkowych,

gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga

może być wniesiona także od orzeczenia sądu pierwszej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych. Strona, wnosząc skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., obowiązana

jest zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wykazać, że przesłanki te w danej sprawie

zachodzą. Pozwany, mimo podjętej w tym zakresie próby, wymaganiu temu nie

sprostał. Wskazał wprawdzie zasadę, która - jego zdaniem - doznała naruszenia na

skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, ale jednocześnie nie wykazał, że

nieskorzystanie (wadliwe skorzystanie) z przysługującego mu środka prawnego od

skarżonego

nakazu

nastąpiło

na

skutek

wyjątkowych

okoliczności,

które

uzasadniałyby wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

wyroku. Jak wynika bowiem z akt sprawy pozwany został prawidłowo wezwany do

uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu od nakazu zapłaty. Braków tych

pozwany prawidłowo nie uzupełnił, co skutkowało prawomocnym odrzuceniem

sprzeciwu od nakazu zapłaty.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c.,

powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia. Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może

być uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie

obowiązku nałożonego

w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1

k.p.c.).