I CNP 108/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 108/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie ze skargi B. P. Spółki z o.o. Spółki Komandytowej w P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w W. z dnia 1 lutego 2007 rwydanego w sprawie

z powództwa B. P.Spółki z o.o. Spółki Komandytowej z siedzibą w P.

przeciwko J. D.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 grudnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w W. z dnia 1 lutego 2007 r., skarżący powód B. P. Spółka z

ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w P. oparł na podstawie

naruszenia prawa materialnego, a to art. 299 § 1 k.s.h. Skargę skierowano do Sądu

drugiej instancji, który wydał zaskarżone orzeczenie. Skarżący podnosi, że przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia została mu wyrządzona szkoda, zaś wzruszenie

prawomocnego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, nie podaje jednak przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

podlega odrzuceniu. Wstępnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 4245 § 2 k.p.c.

skarga, obok elementów konstrukcyjnych powołanych w § 1 tego przepisu, powinna

„czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego", a więc tym,

które ujęto w art. 126 § 1 k.p.c. Do ogólnych wymagań pism procesowych należy

zwłaszcza oznaczenie sądu, do którego pismo jest skierowane (art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c.). Sąd oznaczony w piśmie jako jego adresat powinien być sądem właściwym

do rozpoznania sprawy; nie można przyjąć, aby oznaczenie sądu, który zgodnie

z prawem

pośredniczy

jedynie

w

przekazaniu

pisma

wszczynającego

postępowanie (art. 4246 § 1 k.p.c.). Zatem skarżący nieprawidłowo oznaczył Sąd

Okręgowy w W. jako właściwy, gdyż rozpoznanie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem należy do właściwości rzeczowej Sądu Najwyższego.

Można co prawda przyjąć na podstawie art. 424 6 § 2 k.p.c., że powyższy

brak formalny jest brakiem usuwalnym, jednakże nie byłoby to celowe, albowiem

skarżący nie dopełnił zarazem wymagania wskazanego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.,

które polega na obowiązku wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne. Co prawda skarżący przytoczył i uzasadnił podstawy

skargi, jednakże skoro powołany wyżej przepis prawa wyraźnie odróżnia podstawy

skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, to skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony

odrębnie (por. postanowienia SN: z dnia 20 lipca 2005 r. IV CNP 1/2005, niepubl.;

z dnia 18 stycznia 2006 r. III CNP 21/2005 niepubl.; z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 140). Brak taki jest zaś, zgodnie z art. 424 8

§ 1 k.p.c., nieusuwalny i pociąga za sobą obowiązek odrzucenia skargi przez Sąd

Najwyższy.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzeczono

jak w sentencji

/tp/

jz