I CNP 105/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 105/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi A. B. i W. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego

w O. z dnia 12 września 2006r. wydanego w sprawie

z powództwa A. B. i W. B.

przeciwko Z. K., L. K., R. K.

o wydanie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 września 2007 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił

apelację powodów – A. B. i W. B. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 13

kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że zarządzeniem

przewodniczącego doręczonym pełnomocnikowi w dniu 28 czerwca 2006 r.

powodowie zostali zobowiązani do uzupełnienia braków formalnych apelacji przez

m.in. uiszczenie opłaty stosunkowej w kwocie 1000 zł w terminie 7 dni pod rygorem

odrzucenia apelacji. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 5 lipca 2006 r.

została uiszczona opłata w kwocie 100 zł, a zatem apelacja jako nienależycie

opłacona powinna zostać odrzucona przez Sąd I instancji. Mając powyższe na

uwadze na podstawie art. 373 k.p.c. Sąd II instancji apelację tą odrzucił.

Na to postanowienie pełnomocnik powodów wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia.

Uprawdopodobniając

wyrządzenie szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, pełnomocnik wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia

12 września 2006 r., pozostającym w sprzeczności z art. 373 k.p.c. powodom

wyrządzono szkodę, gdyż na skutek pozbawienia ich prawa wniesienia apelacji od

wyroku Sądu I instancji, oddalającego wniesione przez nich powództwo o wydanie

nieruchomości o wartości 20000 zł, strona utraciła możność pobierania pożytków

z nieruchomości, sprzedaży tejże nieruchomości, etc.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Postanowienie o odrzuceniu apelacji jest niewątpliwie postanowieniem

kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 424 1 k.p.c. Jednakże rzecz

w tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia

przysługuje

tylko

wtedy,

gdy

„przez

wydanie”

(verba

legis)

zaskarżonego orzeczenia została stronie wyrządzona szkoda. Właśnie z tego

powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

(art.

4245

§

pkt

k.p.c.).

Niedopełnienie tego obowiązku lub niewystąpienie szkody prowadzi do odrzucenia

skargi a limine – w pierwszym wypadku z powodu braku istotnego skargi, w drugim

zaś z powodu jej niedopuszczalności (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Użyte w art. 4241 § 1 sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między

wydaniem

zaskarżonego

orzeczenia

a

szkodą

musi

zachodzić

związek

przyczynowy, przy czym chodzi tu o normalny, adekwatny związek przyczynowy

unormowany w art. 361 § 1 k.c. Brak takiego związku przyczynowego wyklucza

stwierdzenie, że szkoda została stronie wyrządzona przez wydanie orzeczenia, a to

czyni

skargę

niedopuszczalną.

Należy

wobec

tego

przyjąć,

że

skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia sądu drugiej instancji

odrzucającego apelację jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy szkoda została

wywołana przez wydanie tego postanowienia, a nie przez wydanie orzeczenia co

do istoty sprawy, podważanego odrzuconą apelacją. Ewentualna szkoda

wyrządzona wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy leży poza normalnym

związkiem przyczynowym z postanowieniem o odrzuceniu apelacji, nawet gdyby

i ono było niezgodne z prawem (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia

27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, niepubl.).

Mając

na

względzie

powyższe,

skargę

powodów

należało

uznać

za niedopuszczalną z powodu niewystąpienia szkody w rozumieniu art. 424 1 § 1

k.p.c. Nie stanowi jej bowiem oddalenie powództwa wyrokiem Sądu pierwszej

instancji.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.

/tp/

kg