I CNP 104/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 104/09

POSTANOWIENIE

Dnia 26 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi Banku (…) S.A. z siedzibą w W. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 listopada 2008

r., sygn. akt I C (…), wydanego w sprawie z powództwa Banku (…) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko K. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany Bank (…) S.A. z siedzibą w W. wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 listopada 2008

r. wydanego w przedmiocie sprostowania wyroku z dnia 10 września 2008 r. Wskazane

orzeczenie Sądu pierwszej instancji uprawomocniło się wobec odrzucenia zażalenia

pozwanego postanowieniem z dnia 26 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Zgodnie z art. art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom od orzeczenia sądu drugiej instancji.

Jedynie w wypadkach, jak stanowi § 2 tego przepisu, wyjątkowych, gdy niezgodność z

prawem

wynika

z naruszenia

podstawowych

zasad

porządku

prawnego

lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga może być wniesiona

także od orzeczenia sądu pierwszej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z

przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie tego

orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Strona,

wnosząc skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., obowiązana jest zgodnie z art. 424 5 §

1 pkt 5 k.p.c. wykazać, że przesłanki te w danej sprawie zachodzą. Pozwany nie

wypełnił powyższego wymagania.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżąca powinna zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby

nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznane za prawidłowe

(wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).