I CNP 104/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 104/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi J. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego […]

z dnia 3 października 2006 r., wydanego w sprawie

z powództwa J.N.

przeciwko T. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 października 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

powódki J. N. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 14 grudnia 2005 r., którym

oddalone zostało powództwo wytoczone przeciwko T. S. o zasądzenie kwoty 2.900

zł z odsetkami w wysokości 0,5% za każdy dzień opóźnienia od dnia 18 kwietnia

2001 r. do dnia zapłaty.

Powódka

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

wymienionego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia,

od którego została wniesiona – przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienie,

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem a także wskazanie

przepisu

prawa,

uprawdopodobnienie

z

którym

zaskarżone

orzeczenie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

jest

niezgodne,

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter

samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych

wymagań. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi

zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (np.: postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia

z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań

przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym

i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa,

została

ustanowiona

w

celu

stworzenia

możliwości

realizacji

uprawnień

wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji,

przewidującym

odpowiedzialność

Skarbu

Państwa

za

szkody

wyrządzone

przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej.

Jest w tej

sytuacji

oczywiste,

że

niezgodność

z

prawem

uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie

skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują

niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 424 4 k.p.c.), a jeśli nawet tak się

dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być –

i często nie są – tożsame z przepisem (przepisami), z którym orzeczenie jest

niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne,

tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw

skargi lub ich uzasadnienia.

W skardze powódki powołano jako jej podstawę naruszenie prawa

materialnego art. 734 § 1, art. 751 pkt 1 i art. 118 k.c. oraz art. 180 ust. 3 i ust. 1-5

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Nie wskazano

jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 424 8 § 1 k.p.c.

postanowił odrzucić skargę.