I CNP 103/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 103/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi H. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt V Ca (…),

wydanego w sprawie

z wniosku H. P.

przy uczestnictwie M.(…) S.A. w W. i Miasta W.

o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację

wnioskodawczyni H. P. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 stycznia

2007 r. oddalającego wniosek o wydanie postanowienia odmawiającego dokonania w

księdze wieczystej Kw (…) wpisu użytkowania wieczystego na rzecz M.(…) Sp. z o.o. w

W. i dokonanie wpisu ostrzeżenia o toczącej się sprawie o ustalenie prawa do

nieruchomości.

Wnioskodawczyni wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

wymienionego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego

została wniesiona – przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienie, wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem a także wskazanie przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i

powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca

któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

1. Każde wymaganie przewidziane w art. 424 5 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny,

powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis

ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych

elementów przedstawiony odrębnie (np.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20

lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ.

oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia

podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po

pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w

celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c.,

zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy

wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem

uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia

skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego

orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność

orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame

z przepisem (przepisami), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,

zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c.,

należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt

3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.

W

skardze

wnioskodawczyni

powołano

jako

jej

podstawę

nieważność

postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), której nie wziął z urzędu pod uwagę Sąd Okręgowy

(art. 378 § 1 k.p.c.) oraz naruszenie art. 626 13 § 1 k.p.c. przez odmowę wpisania

ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z

rzeczywistym stanem prawnym. W skardze nie wskazano jednakże przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

2. W skardze zawarty jest obszerny wywód mający uprawdopodobnić szkodę

spowodowaną przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Nie wynika jednakże

z niego uprawdopodobnienie takiej szkody. Skarżąca nie wskazała jaką poniosła stratę

lub jakie utraciła korzyści na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia. Sama odmowa

wpisów w księdze wieczystej, których dokonania domagała się wnioskodawczyni, nie

powoduje zaś utraty lub nienabycia prawa, z czym mogłoby wiązać się poniesienie

szkody. Skarga nie spełnia zatem także wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt

4 k.p.c.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248 § 1 k.p.c.

postanowił, jak w sentencji.