I CNP 100/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 100/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi Toyota Motor Poland Company Limited Spółki z o.o.

w Warszawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia

Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 sierpnia 2006 r.,

, wydanego w sprawie z powództwa J. F.

przeciwko Toyota Motor Poland Company Limited Spółce z o.o. w Warszawie

o wydanie i zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił apelację

pozwanej Toyota Motor Poland CO. Ltd. sp. z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego w

W. z dnia 11 stycznia 2006 r. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że apelacja

pozwanego nie spełnia wymagań z art. 386 § 1 pkt 5 k.p.c., a została wniesiona

przez pełnomocnika będącego adwokatem, zatem na podstawie art. 370 1 w zw. z

art. 373 k.p.c. podlega odrzuceniu.

Na to postanowienie pełnomocnik pozwanego wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia.

Uprawdopodobniając

wyrządzenie szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, pełnomocnik wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia

21 sierpnia 2006 r., pozostającym w sprzeczności z art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. i art.

386 § 2 k.p.c., art. 379 pkt 2 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c., pozwanej wyrządzono

szkodę, skoro na skutek rażącego naruszenia ww. przepisów prawa, przez oba

orzekające Sądy, została ona niesłusznie zobowiązana do wypłaty znaczącej kwoty

pieniężnej - 30.396.93 zł na rzecz powoda - obejmującej zasądzone roszczenie

wraz z odsetkami - co pozwana uczyniła w dniu 15 XI 2006 r. Ponadto pozwany do

przedmiotowej skargi załączył odpisy:

1) wyroku Sądu Rejonowego z dnia 11 stycznia 2006 r.,

2) postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 21 sierpnia 2006 r.

3) postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 października 2006 r.

odrzucające zażalenie,

4) potwierdzenie przelewu bankowego z dnia 15 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Postanowienie o odrzuceniu apelacji jest niewątpliwie postanowieniem

kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 424 1 k.p.c. Jednakże rzecz

w tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia

przysługuje

tylko

wtedy,

gdy

„przez

wydanie”

(verba

legis)

zaskarżonego orzeczenia została stronie wyrządzona szkoda. Właśnie z tego

powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

(art.

4245

§

pkt

k.p.c.).

Niedopełnienie tego obowiązku lub niewystąpienie szkody prowadzi do odrzucenia

skargi a limine – w pierwszym wypadku z powodu braku istotnego skargi, w drugim

zaś z powodu jej niedopuszczalności (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Użyte w art. 4241 § 1 sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między

wydaniem

zaskarżonego

orzeczenia

a

szkodą

musi

zachodzić

związek

przyczynowy, przy czym chodzi tu o normalny, adekwatny związek przyczynowy

unormowany w art. 361 § 1 k.c. Brak takiego związku przyczynowego wyklucza

stwierdzenie, że szkoda została stronie wyrządzona przez wydanie orzeczenia, a to

czyni

skargę

niedopuszczalną.

Należy

wobec

tego

przyjąć,

że

skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia sądu drugiej instancji

odrzucającego apelację jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy szkoda została

wywołana przez wydanie tego postanowienia, a nie przez wydanie orzeczenia co

do istoty sprawy, podważanego odrzuconą apelacją. Ewentualna szkoda

wyrządzona wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy leży poza normalnym

związkiem przyczynowym z postanowieniem o odrzuceniu apelacji, nawet gdyby

i ono było niezgodne z prawem (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia

27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, niepubl.).

Mając na względzie powyższe, skargę pozwanych należało uznać

za niedopuszczalną z powodu niewystąpienia szkody w rozumieniu art. 424 1 § 1

k.p.c. Nie stanowi jej bowiem zapłata należności zasądzonych wyrokiem Sądu

pierwszej instancji.

Przypomnieć należy, że odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia

uniemożliwia

Sądowi

Najwyższemu

dokonanie jakiejkolwiek kontroli merytorycznej skarżonego orzeczenia. Wobec tego

niniejsze postanowienie w żaden sposób nie przesądza o trafności stanowiska

Sądu II instancji wyrażonego w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2006 r.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.

/tp/