I CKN 991/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 991/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Tadeusz Wiśniewski (spraw.)

Sędziowie:

SN - Antoni Górski

SN - Hubert Wrzeszcz

Protokolant: Ewa Krentzel

po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2000 r.

na rozprawie sprawy

z powództwa Syndyka Masy Upadłości „S.” […] w W.

przeciwko Spółdzielni „[…]” w W.

o zapłatę

na skutek kasacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 1 kwietnia 1998 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony

powodowej kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania cywilnego.

UZASADNIENIE

Uwzględniając apelację pozwanej Spółdzielni, Sąd Apelacyjny w […]

wyrokiem z dnia 1 kwietnia 1998 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej

instancji w ten sposób, że uchylił częściowo nakaz zapłaty wydany przeciwko

niej i jednocześnie w określonych zakresach zarówno umorzył postępowanie

w sprawie, jak i oddalił powództwo wytoczone przez Syndyka Masy Upadłości

„S.” […] w W. o zapłatę kwoty 180.778,71 zł. Zarazem oddalił dalej idącą

apelację strony pozwanej.

W kasacji strona pozwana powołała się na naruszenie prawa materialnego

(art. 455 k.c. przez błędne przyjęcie, że termin świadczenia był oznaczony)

i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji wraz

z wyrokiem Sądu pierwszej instancji przez oddalenie powództwa co do kwoty

19 033 zł.

Rozpoznając kasację według przepisów dotychczasowych (art. 5 ust.2

ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach

sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554) Sąd Najwyższy zważył, co

następuje:

Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że w razie nie

powołania się przez skarżących na ewentualne uchybienia związane z drugą

z podstaw kasacyjnych (art. 3931 pkt 2 k.p.c.), a taka właśnie sytuacja ma

miejsce w rozpatrywanym wypadku, dla dokonywanej przez Sąd Najwyższy

oceny trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 3931 pkt 1 k.p.c.)

miarodajne są ustalenia faktyczne tkwiące u podstaw wydania zaskarżonego

orzeczenia. Okoliczność ta oznacza – z uwagi na związanie Sadu Najwyższego

granicami kasacji, jak i ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego wyroku (art.39311 i 39315 in fine k.p.c. w brzmieniu

obowiązującym do dnia 30 czerwca 2000 r.) – że zaakceptowane przez Sąd

Apelacyjny ustalenia faktyczne , nie mogą zostać poddane kontroli

w postępowaniu kasacyjnym.

Ustalenia te zaś kategorycznie wskazują, że

strona powodowa w odniesieniu do spornej sumy wezwała pozwaną

Spółdzielnię do zapłaty, przy czym ostateczny termin zapłaty został określony

na dzień 30 sierpnia 1990 r. Skoro zatem skarżąca w kasacji ustalenia tego nie

podważa, to tym samym zgłoszony przez nią zarzut naruszenia art. 455 k.c. nie

mógł odnieść oczekiwanego rezultatu. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli

termin świadczenia nie jest oznaczony, świadczenie powinno być spełnione

niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

Z

powyższych

względów

Sąd

Najwyższy

uznał

nieusprawiedliwioną i orzekł jak w sentencji (art. 39312 k.p.c.).

aw

jg

kasację

za