I CKN 965/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 965/97

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 kwietnia 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - G. Bieniek

Sędziowie:

SN - H. Pietrzkowski (spraw.)

SN - Z. Świeboda

Protokolant – A. Leszczyńska

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 1999 r.

na rozprawie sprawy

z powództwa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, Oddział Terenowy w K.

przeciwko D. K.

o wydanie

na skutek kasacji pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 czerwca 1997 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację i zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę

1.000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 13 czerwca 1997 r. oddalił apelację

pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 24 lipca 1996 r., w którym

pozwany zobowiązany został do opuszczenia i wydania stronie powodowej

nieruchomości rolnej, szczegółowo opisaną w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie powyższe oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych

i wnioskach:

Strony zawarły w dniu 29 kwietnia 1994 r. umowę dzierżawy na okres 10 lat, która

przewidywała dla strony powodowej jako wydzierżawiając ego uprawnienie do jej

rozwiązania bez zachowania terminu wypowiedzenia w wypadku gdy dzierżawca dopuści

się zwłoki z zapłatą czynszu za dwa pełne okresy płatności. Pozwany jako dzierżawca

zobowiązany był do płacenia rocznego czynszu dzierżawnego w dwóch ratach, z których

rata za pierwsze półrocze płatna była do dnia 30 września natomiast rata za drugie

półrocze płatna była do 15 lutego następnego roku. Wobec tego, że pozwany nie płacił

czynszu dzierżawnego, strona powodowa pismem z dnia 8 lutego 1996 r. rozwiązała

z pozwanym umowę dzierżawy ze skutkiem natychmiastowym, zobowiązując do wydania

nieruchomości w terminie do dnia 26 lutego 1996 r.

Sąd Apelacyjny uznał, iż - wbrew zarzutom apelacyjnym - pismo z dnia 8 lutego

1996 r. zawiera oświadczenie strony powodowej o rozwiązaniu umowy. Przyjął nadto, iż

bez znaczenia jest spór między stronami co do znaczenia, zawartego w umowie pojęcia

"pełny okres płatności". Jeśli bowiem za pełny okres płatności należałoby przyjąć - jak

twierdzi pozwany - jeden rok, a nie okres płatności jednej raty, to skoro pozwany,

pomimo upływu dwóch lat w ogóle nie płaci czynszu, zaistniały przesłanki do

rozwiązania umowy i w konsekwencji nakazania pozwanemu wydania nieruchomości.

W kasacji od tego wyroku, która oparta została na podstawie naruszenia prawa

materialnego (art. 3931 pkt. 1 k.c.) przez "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie"

art. 675 § 1 w zw. z art. 694 k.c. oraz art. 699, art. 703 i art. 65 § 1 k.c., pełnomocnik

pozwanego wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku

Sądu Wojewódzkiego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 65 § 1 k.c. oparty jest na twierdzeniu, iż Sądy obu

instancji wskutek wadliwego zinterpretowania treści pisma strony powodowej z dnia

8 lutego 1996 r. bezpodstawnie uznały, iż zawiera ono oświadczenie o rozwiązaniu

umowy dzierżawy. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. W piśmie z dnia 8 lutego

1996 r. strona powodowa - na co zwrócił uwagę sam skarżący - oświadczyła pozwanemu,

że "podtrzymuje złożone wypowiedzenie umowy dzierżawy i wzywa go do przekazania

majątku". To oświadczenie woli - zgodnie z art. 65 § 1 k.c.- należało tak tłumaczyć, jak

tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady

współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje.

Z poczynionych w sprawie ustaleń, nie kwestionowanych przez pozwanego i które

są wiążące w postępowaniu kasacyjnym, wynika, że omawiane pismo złożone zostało

pozwanemu w sytuacji zalegania przez niego z zapłatą czynszu dzierżawnego, po

uprzednim pisemnym zagrożeniu o możliwości skorzystania przez stronę powodową z zawartego w umowie - uprawnienia wypowiedzenia umowy. Pismo strony powodowej

złożone zatem zostało w okolicznościach uzasadniających skorzystanie z tego

uprawnienia. Wobec tego, iż zawiera nadto wezwanie do przekazania nieruchomości, to

nie może budzić wątpliwości - w świetle reguł określonych w art. 65 § 2 k.c. - iż w istocie

jest oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy dzierżawy bez zachowania terminu

wypowiedzenia.

Przyjąć więc należało, że Sądy obu instancji - wbrew zarzutom podniesionym

w kasacji - prawidłowo zinterpretowały oświadczenie strony powodowej z dnia 8 lutego

1996 r. jako wypowiedzenie umowy dzierżawy, skutkujące jej rozwiązanie.

Gdyby nawet tę interpretację uznać za wadliwą, to niewątpliwie zawarte w pozwie

oświadczenia stanowiły wypowiedzenie umowy dzierżawy, skutkujące powstaniem po

stronie pozwanego obowiązku wydania przedmiotowej nieruchomości. W konsekwencji

za bezzasadne ocenić należało zarzuty naruszenia przez Sąd Apelacyjny pozostałych

przepisów wymienionych w kasacji.

Z tych wszystkich względów kasację jako pozbawioną usprawiedliwionych

podstaw należało oddalić (art. 39312 k.p.c.), a o kosztach postępowania kasacyjnego orzec

na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.

aw

era